Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Piszu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Judyta Masłowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2025 roku

sprawy z powództwa D. G.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki D. G. kwotę 4 500 zł (cztery tysiące pięćset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23.10.2023r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałej części.

III.  Nakazuje pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 1 109,93 zł (jeden tysiąc sto dziewięć złotych 93) tytułem kosztów sądowych pokrytych ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu w zakresie przegranego powództwa.

IV.  Znieść wzajemnie między stronami koszty procesu.

sędzia Anna Lisowska

Sygn. akt I C 132/24

UZASADNIENIE

D. G. wytoczyła powództwo przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 10 500 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 23 października 2023 roku do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 10 czerwca 2023 roku w O. doszło do zdarzenia drogowego. Kierujący samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i uderzył w tył poprzedzającego go pojazdu marki F. o nr rej. (...), którym kierowała powódka. Siła uderzenia spowodowała silne szarpnięcie, w wyniku którego powódka doznała: zwichnięcia, skręcenia i naderwania obejmującego klatkę piersiową, dolną część grzbietu oraz miednicę, urazu głowy oraz innych okolic ciała, bolesności uciskowej i ruchowej odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa. W związku z powyższym, powódka musiała przebyć proces leczenia – nosiła ortezę tułowia, przebyła rehabilitację (prądy (...), impulsowe pole magnetyczne). Doznane obrażenia stały się źródłem wielu cierpień. Ból był tłumiony środkami przeciwbólowymi, które powódka zażywa do dnia dzisiejszego. Mimo przebytego leczenia, powódka nadal odczuwa pourazową bolesność ciała, który to ból uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie i negatywnie wpływa na jej życie. Do dnia wypadku powódka była sprawną, samodzielną i niezależną kobietą, która aktywnie spędzała każdą wolną chwilę. Prowadziła ustabilizowany i uporządkowany tryb życia. Obecnie, mimo stosowania się do zaleceń lekarskich, nadal nie odzyskała w pełni zdrowia i sprawności.

Powódka wskazała, że sprawca ww. wypadku w chwili zdarzenia objęty był polisą ubezpieczenia OC wystawioną przez pozwany zakład ubezpieczeń. Pismem z dnia 21 września 2023 roku powódka zgłosiła szkodę pozwanemu, który dotychczas przyznał i wypłacił na jej rzecz kwotę 500 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz 40 złotych tytułem zwrotu kosztów za sprzęt ortopedyczny i środki pomocnicze. W ocenie powódki, przyznana przez pozwanego kwota zadośćuczynienia jest rażąco zaniżona i nie odpowiada rozmiarowi krzywdy doznanej przez powódkę. W ocenie powódki kwota zadośćuczynienia wynosząca 11 000 złotych jest adekwatna do rozmiaru doznanego przez nią cierpienia, jest ekonomicznie odczuwalna, a zarazem odpowiada aktualnym warunkom i przeciętnej stopie społeczeństwa i w żadnej mierze nie może być uznana za wygórowaną.

Odnośnie roszczenia odsetkowego powódka wskazała, że domaga się odsetek od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia zawiadomienia pozwanego o szkodzie, zgodnie z przepisem art. 817 § 1 i 2 k.c. i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych (…). Wskazała, że pozwany został zawiadomiony o szkodzie pismem z dnia 21 września 2023 roku.

Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W ocenie pozwanego, ustalona i wypłacona powódce w toku postępowania likwidacyjnego szkody kwota zadośćuczynienia w pełni kompensuje szkodę doznaną przez powódkę i jest adekwatna do rzeczywistych rozmiarów jego krzywdy. Dalej idące żądanie powódki jest rażąco wygórowane i nie znajduje podstaw w stanie faktycznym sprawy. Pozwany podniósł, że powódka odniosła jedynie powierzchowne obrażenia, tj. stłuczenie głowy i kręgosłupa lędźwiowego. Wykonane badania obrazowe (TK, Rtg i MR) wykluczyły powstanie urazu powypadkowego. Badanie MR kręgosłupa piersiowego wykazało zmiany chorobowe i to zmiany chorobowe, a nie urazy powypadkowe, były podstawą leczenia powódki.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 10 czerwca 2023 roku w O. na ulicy (...) doszło do kolizji drogowej. Kierujący samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i uderzył w tył poprzedzającego go pojazdu marki F. o nr rej. (...), którego kierującą była D. G..

(okoliczności bezsporne)

Sprawca opisanego wyżej zdarzenia objęty był obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych stwierdzonym polisą wystawioną przez (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W..

(okoliczności bezsporne)

Na miejsce zdarzenia został wezwany zespół ratownictwa medycznego Szpitala (...) w O.. D. G. zgłosiła ból w okolicy potylicznej głowy. Zapytana o natężenie bólu w 10-stopniowej skali VAT, podała skalę 2, czyli ból o niewielkim nasileniu. Była logiczna w kontakcie, zorientowana. Nie doszło do utraty przez nią przytomności. Kierujący zespołem ratownictwa medycznego lekarz rozpoznał u D. G. stłuczenie okolicy potylicznej głowy i stwierdził, iż poszkodowana nie wymaga transportu do szpitala i dalszego postępowania medycznego. D. G. została pozostawiona na miejscu zdarzenia pod opieką męża.

(dowód: karta medycznych czynności ratunkowych k. 20-21)

Następnego dnia D. G. zgłosiła się na szpitalny oddział ratunkowy Szpitala (...) w P. z powodu bólu głowy utrzymującego się od chwili wypadku. Na (...)ze poddana została obserwacji oraz tomografii komputerowej głowy. Tomografia nie wykazała zmian urazowych w obrębie głowy. Tego samego dnia D. G. w stanie dobrym została zwolniona do domu z zaleceniem przyjmowania leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty. W razie nasilenia się dolegliwości bólowych, pojawienia się mdłości, wymiotów i zawrotów głowy – zalecono kontakt z lekarzem.

(dowód: karta informacyjna leczenia na (...) k. 22)

W dniu 13 czerwca 2023 roku D. G. stawiła się w (...) Szpitala (...) w P. na wizycie kontrolnej po zaopatrzeniu na (...). Zgłosiła bolesność uciskową i ruchową odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa. Wykonano Rtg kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego, w którym to badaniu nie stwierdzono zmian pourazowych. Rozpoznano „zwichnięcia, skręcenia i naderwania obejmujące klatkę piersiową, dolną część grzbietu i miednicę”. D. G. zalecono noszenie ortezy tułowia przez okres dwóch tygodni oraz skierowano ją na rezonans magnetyczny odcinka piersiowego kręgosłupa.

W dniu 27 czerwca 2023 roku D. G. stawiła się w (...) Szpitala (...) w P. na wizycie kontrolnej. Zgłosiła się bez zalecanej ortezy. Poinformowała o poprawie po zastosowanym leczeniu – o zmniejszeniu się dolegliwości bólowych. Zalecono okresowe noszenie ortezy i kontrolę za miesiąc.

Na podstawie wykonanego w dniu 4 lipca 2023 roku rezonansu magnetycznego odcinka piersiowego kręgosłupa, u D. G. stwierdzono dehydratację krążków międzykręgowych objętych badaniem, na poziomie (...) obniżenie wysokości krążka międzykręgowego z centralną wypukliną krążka międzykręgowego zwężającą przednią rezerwę płynową, brak stenozy, rdzeń kręgowy prawidłowy.

W dniu 27 lipca 2023 roku D. G. stawiła się na wizycie kontrolnej w (...) Szpitala (...) w P.. Zgłosiła dolegliwości bólowe związane z pogodą. Zalecono jej dalej noszenie ortezy i skierowano ją na fizjoterapię (tens i pole magnetyczne odcinek lędźwiowy kręgosłupa po 10 zabiegów).

Na wizycie kontrolnej w poradni ortopedycznej w dniu 18 sierpnia 2023 roku D. G. zgłosiła utrzymujące się bóle odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Nie stwierdzono zmian pourazowych. Zalecono kontrolę po fizjoterapii.

W dniu 29 września 2023 roku D. G. stawiła się w poradni ortopedycznej na wizycie kontrolnej. Zgłosiła poprawę po zastosowanym leczeniu. Skierowano ją na fizjoterapię.

Wykonany w dniu 25 października 2024 roku rezonans magnetyczny odcinka lędźwiowego kręgosłupa uwidocznił u D. G. zmiany zwyrodnieniowe krążków międzykręgowych L4-L5 i L5-S1, bez cech wypuklin lub przepuklin.

(dowód: dokumentacja medyczna powódki k. 23-28, 94-99)

Na skutek zdarzenia drogowego z dnia 10 czerwca 2023 roku D. G. nie doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu. Doznała stłuczenia okolicy potylicznej głowy oraz kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego. Obrażeniom tym towarzyszyły przejściowe dolegliwości bólowe. Proces leczenia trwał około 3 tygodnie, został zakończony i nie wymaga kontynuacji. Dalsze leczenie ortopedyczne i fizjoterapeutyczne, któremu poddawana była powódka, dotyczyło zmian degeneracyjnych (zwyrodnieniowo-dyskopatycznych) kręgosłupa, nie zaś zmian pourazowych będących następstwem wypadku z dnia 10 czerwca 2023 roku. D. G. odzyskała sprawność sprzed wypadku. Skutki wypadku nie wpłynęły na jej aktywność życiową. Po wypadku nie była ona niezdolna do pracy i nie wymagała pomocy osób trzecich przy wykonywaniu czynności dnia codziennego.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii wraz z opinią uzupełniającą k. 91-93v i 135-135v; opinia biegłego sądowego z zakresu fizjoterapii k. 169-173)

Pismem z dnia 21 września 2023 roku D. G. zawiadomiła (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. o szkodzie oraz wezwała do zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Ubezpieczyciel wszczął postępowanie likwidacyjne szkody, uznał swoją odpowiedzialność i decyzją z dnia 3 października 2023 roku przyznał i wypłacił D. G. kwotę 500 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i odmówił przyznania zadośćuczynienia w szerszym zakresie.

(okoliczności bezsporne, dowód: pismo z 21.09.2023 r. k. 17-17v; decyzja pozwanego z dnia 03.10.2023 r. k. 18-18v)

Sąd zważył, co następuje:

Kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkodę była bezsporna. Sporna była jedynie ocena stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznała powódka w wyniku wypadku z dnia 10 czerwca 2023 roku, rozmiaru krzywdy, stopnia natężenia i długotrwałości cierpienia fizycznego i psychicznego i w konsekwencji wysokość należnego powódce zadośćuczynienia.

Zdaniem pozwanego, przyznana powódce w postępowaniu likwidacyjnym szkody kwota zadośćuczynienia w wysokości 500 złotych jest odpowiednia i w pełni kompensuje doznaną przez powódkę krzywdę.

Z powyższymi ustaleniami nie zgodziła się strona powodowa, w ocenie której wysokość przyznanego zadośćuczynienia, zważywszy na rozmiar cierpienia fizycznego i psychicznego, rodzaj i czas leczenia, jest rażąco zaniżona i w żaden sposób nie zmierza do naprawienia szkody.

Kwestię stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz rozmiaru krzywdy, cierpień fizycznych i psychicznych, jakich doznała powódka w wyniku zdarzenia z 10 czerwca 2023 roku, Sąd rozstrzygnął przede wszystkim w oparciu o opinie powołanych w sprawie biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii oraz z zakresu fizjoterapii, a także w oparciu o załączoną do akt sprawy dokumentację medyczną powódki.

Biegły z zakresu ortopedii i traumatologii oraz biegła z zakresu fizjoterapii stwierdzili jednoznacznie, że na skutek przedmiotowego wypadku powódka doznała stłuczenia okolicy potylicznej głowy oraz kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego, które to obrażenia nie skutkują trwałym uszczerbkiem na zdrowiu. Biegli stwierdzili, że doznanym przez powódkę stłuczeniom towarzyszyły przejściowe dolegliwości bólowe, które momentami mogły się nasilać. Proces leczenia tych obrażeń trwał około trzy tygodnie, został zakończony i nie wymaga kontynuacji. Skutki wypadku nie wpłynęły na aktywność życiową powódki. Po wypadku powódka nie była niezdolna do pracy i nie wymagała – nawet w okresie stosowania ortezy - pomocy i opieki osób trzecich przy wykonywaniu czynności dnia codziennego. W tym miejscu należy zauważyć, iż powódka zeznała, że w dacie wypadku i po wypadku pracowała jako opiekunka do dziecka. Z pracy tej zrezygnowała dopiero po rozwiązaniu umowy, co nastąpiło z upływem okresu, na jaki została zawarta.

Biegli stwierdzili, że dalsze leczenie ortopedyczne i fizjoterapeutyczne, któremu poddawana była powódka, dotyczyło zmian degeneracyjnych (zwyrodnieniowo-dyskopatycznych) kręgosłupa - które zachodzą w organizmie wraz z wiekiem i powodują ograniczenia funkcji i dolegliwości ze strony kręgosłupa - nie zaś zmian pourazowych będących następstwem wypadku z dnia 10 czerwca 2023 roku. Podkreślili, że żadne z badań obrazowych, którym poddana po wypadku została powódka (TK, Rtg, MR), nie potwierdziło wystąpienia u powódki zmian pourazowych w obrębie głowy czy kręgosłupa i, że wnioski takie nie płynął też z załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej powódki z leczenia na (...) i w poradni ortopedycznej.

Biegły z zakresu ortopedii i traumatologii dodał w opinii uzupełniającej, że w mechanizmie uderzenia w tył pojazdu – czyli tak, jak w niniejszym przypadku – nie mogło dojść do skręcenia obejmującego klatkę piersiową i dolną część grzbietu z urazem więzadłowym, gdyż siła działająca wzdłuż długiej osi auta poprzez opartą o fotel klatkę piersiową i kręgosłup lędźwiowy ustabilizowany pasem bezpieczeństwa, nie mogła spowodować urazu skrętnego, gdyż elementy stabilizujące ciało powódki uniemożliwiały ten ruch i uraz.

Sąd w pełni podzielił opinie ww. biegłych, bowiem spełniały one stawiane im wymogi, odzwierciedlały staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadały w sposób wyczerpujący, stanowczy i zrozumiały na postawione pytania, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c, lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Opinie biegłego M. S. i biegłej S. W. sporządzone zostały zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Przy ich wydawaniu biegli dysponowali ponadto pełną dokumentacją medyczną powódki, jak również przeprowadzili stosowne badanie przedmiotowe.

Sąd w pełni dał wiarę załączonym do akt sprawy dokumentom medycznym, albowiem nie budziły one żadnych wątpliwości co do ich wiarygodności i autentyczności, zostały sporządzone przez uprawnione osoby i w zakresie ich kompetencji. Nadto, treść tych dokumentów nie była kwestionowana przez pozwanego.

Za wiarygodne Sąd uznał zeznania powódki i zeznania świadka A. G. (mąż powódki) w zakresie, w jakim nie pozostawały one w sprzeczności z opiniami powołanych w sprawie biegłych sądowych.

Roszczenia pozwu w zakresie zadośćuczynienia opierają się na przepisie art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

W ramach cytowanego przepisu uwzględnione powinny być okoliczności, które składają się na pojęcie krzywdy i jej rozmiar. Oczywistym jest, że ustalenie procentowego uszczerbku na zdrowiu w celu określenia właściwej wysokości zadośćuczynienia nie wyczerpuje oceny i ma jedynie charakter pomocniczy i orientacyjny.

W świetle przepisów kodeku cywilnego podstawowym celem zadośćuczynienia należnego osobie poszkodowanej jest złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowania będzie musiała znosić w przyszłości. Zadośćuczynienie ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, ale jego wysokość nie może być dowolna i ściśle musi uwzględniać stopień doznanej krzywdy, a przy tym nie prowadzić do wzbogacenia poszkodowanego. Sąd Najwyższy wyraźnie stoi na stanowisku, że wysokość zadośćuczynienia musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna przy uwzględnieniu krzywdy pokrzywdzonego odpowiadać aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (vide wyrok Sądu Najwyższego z 28.09.2001r. w sprawie III CKN 427/00). Zasądzona kwota winna być zatem umiarkowana i utrzymana w rozsądnych granicach (vide wyrok Sądu Najwyższego z 16.04.2002r. w sprawie V CKN 1010/00, OSNC z 2003r. nr 4 poz. 56).

Zadośćuczynienie z art. 445 k.c. ma zatem charakter kompensacyjny. Jednakże wysokość zadośćuczynienia powinna uwzględniać wszystkie okoliczności (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03.05.21972r. w sprawie I CR 106/72, niepubl.) i przedstawiać przy tym ekonomicznie odczuwalną wartość. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i Sądu Najwyższego, treść art. 445 k.c. pozostawia Sądowi swobodę w ustalaniu wysokości zadośćuczynienia i pozwala w okolicznościach konkretnej sprawy uwzględnić indywidualne właściwości i odczucia osoby pokrzywdzonej (vide wyrok Sądu Najwyższego z 16.07.1997r. w sprawie II CKN 273/97).

Bezspornym jest, że w rozpatrywanym przypadku powódka doznała krzywdy, ujmowanej jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) i cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi, z rozstrojem zdrowia czy wyłączeniem z normalnego życia). Powódka doznała stłuczenia okolicy potylicznej głowy oraz kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego, którym to obrażeniom towarzyszyły przejściowe dolegliwości bólowe, momentami nasilające się. Proces leczenia ww. obrażeń trwał około trzy tygodnie, wymagał przyjmowania leków przeciwbólowych i stosowania ortezy. Sam fakt zaistnienia wypadku i medyczne czynności podjęte na miejscu wypadku przez zespół ratownictwa medycznego, niewątpliwie również były źródłem stresu i innych ujemnych przeżyć emocjonalnych.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu uzasadnione jest przyznanie powódce zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w łącznej kwocie 5 000 złotych. Taka kwota ma, zdaniem Sądu, odczuwalny ekonomicznie wymiar, uwzględnia rozmiar krzywdy fizycznej i psychicznej doznanej przez powódkę, odczuwane dolegliwości bólowe, czas trwania i rodzaj leczenia oraz doznany wskutek przedmiotowego zdarzenia uraz. Kwota ta jest także adekwatna do istniejących stosunków majątkowych społeczeństwa, w tym wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, przez co utrzymana jest w rozsądnych granicach i w żaden sposób nie podważa kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.

Krzywda wynagradzana zadośćuczynieniem pieniężnym, uregulowanym w art. 445 k.c., jest szkodą niemajątkową. Charakter tej szkody decyduje o jej niewymierności. Przyznanego odszkodowania nie należy traktować na zasadzie ekwiwalentności, którą charakteryzuje wynagrodzenie szkody majątkowej. Odpowiedniość kwoty, o której stanowi art. 445 § 1 k.c., ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, ale jednocześnie nie może być źródłem wzbogacenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z 09.02.2000r. w sprawie III CKN 582/98).

Mając na uwadze powyższe oraz kwotę 500 złotych wypłaconą dotychczas powódce przez stronę pozwaną, Sąd na podstawie art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powódko kwotę 4 500 złotych tytułem zadośćuczynienia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 23 października 2023 roku do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałej części.

W zakresie żądania zasądzenia odsetek od powyższej kwoty, wskazać należy, że roszczenie o zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę i tytułem odszkodowania jest, podobnie jak większość roszczeń deliktowych, uprawnieniem bezterminowym. Stosuje się więc do niego zasadę z art. 455 k.c., w świetle której świadczenie z tego tytułu powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania, przy uwzględnieniu rozwiązań szczególnych (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30.05.2014r. w sprawie VI ACa 1455/13, Lex nr 1527296). W tym przypadku jest to regulacja zawarta w przepisie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2013, poz. 392), zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

Pozwany został zawiadomiony o szkodzie pismem z 21 września 2023 roku (bezsporne), tym samym roszczenie powoda o zadośćuczynienie stało się wymagalne po upływie 30 dni.

O kosztach procesu, wobec jedynie częściowego uwzględnienia żądań pozwu, Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 k.p.c., biorąc pod uwagę przegranie sprawy przez pozwanego w 42% i fakt, iż powódka była zwolniona w całości z kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie (postanowienie z 17 maja 2024 r., k. 49). Koszty sądowe wyniosły łącznie 2 642,69 złotych - w tym opłata sądowa od pozwu w kwocie 750 złotych i koszt opinii biegłych sądowych w kwocie 1 892,69 złotych - i tymczasowo pokryte zostały z budżetu Skarbu Państwa.

Wobec powyższego, na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.) Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 1 109,93 złotych (2 642,69 zł x 42%) tytułem zwrotu 42% kosztów sądowych pokrytych tymczasowo z budżetu Skarbu Państwa.

O pozostałych kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c.

sędzia Anna Lisowska