Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Piszu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Judyta Masłowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku

sprawy z powództwa (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko G. S.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Oddala powództwo.

II.  Nakazuje zwrócić powodowi (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1 494 zł (jeden tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt cztery złote) z tytułu niewykorzystanej zaliczki.

sędzia Anna Lisowska

Sygn. akt I C 182/25

UZASADNIENIE

(...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wystąpił z powództwem przeciwko G. S. o zapłatę kwoty 6 385,41 złotych wraz z odsetkami maksymalnym za opóźnienie od kwoty 5 445,01 złotych liczonymi za okres od 12 marca 2021 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 21 stycznia 2019 roku zawarł z pozwanym umowę pożyczki gotówkowej. Powód umożliwił pozwanemu restrukturyzację zadłużenia wskazaną w art. 75C Prawa bankowego i skierował do pozwanego dnia 18 listopada 2019 roku monit wskazujący aktualny stan zaległości oraz pouczył o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania pisma.

W trakcie obowiązywania umowy pozwany zaprzestał spłacania kredytu, w związku z czym Bank zmuszony był wypowiedzieć umowę. Wypowiedzenie umowy zostało dokonane na podstawie pisma skierowanego do pozwanego z 16 grudnia 2019 roku. Pozwany nie odebrał dokumentu wypowiedzenia. Pozwany mnie uregulował zaległych kwot, w związku z czym umowa została skutecznie wypowiedziana.

Zarządzeniem z 30 kwietnia 2025 roku Przewodnicząca ustanowiła dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego G. S. kuratora w osobie A. P. będącej pracownikiem Sadu Rejonowego w Piszu.

W odpowiedzi na pozew kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniosła o oddalenie powództwa w całości, a ponadto z ostrożności procesowej, w przypadku uwzględnienia powództwa wniosła o nieobciążanie pozwanego kosztami postępowania.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 21 stycznia 2019 roku pomiędzy (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W., a G. S. została zawarta umowa pożyczki nr (...).

Na mocy umowy pożyczki Bank udzielił G. S. pożyczki gotówkowej w kwocie 7 475 złotych. Okres kredytowania wynosił 24 miesiące. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 6000 złotych, natomiast całkowity koszt pożyczki wynosił 2 305,88 złotych. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkodawcę wynosiła 8 305,88 złotych. Pierwsza rata wynosiła 375,63 złotych, druga rata i kolejne 344,94 złotych, a ostatnia rata 341,57 złotych.

Zgodnie z przedmiotową umową pożyczki, umowa ulega rozwiązaniu m.in. w przypadku wypowiedzenia przez Pożyczkobiorcę lub (...) SA. (...) SA może obniżyć kwotę przyznanej pożyczki lub wypowiedzieć umowę pożyczki w przypadku m.in. niedotrzymania przez Pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie. Termin wypowiedzenia umowy w tym przypadku wynosi 30 dni i jest liczony od dnia następnego po dniu odebrania przez Pożyczkobiorcę przesyłki poleconej zawierające wypowiedzeniem nadanej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. (...) SA wysyła wypowiedzenie umowy na piśmie na ostatni adres wskazany (...) SA przez Pożyczkobiorcę.

G. S. w umowie pożyczki wskazał adres zamieszkania ul. (...), (...)-(...) G..

(dowód: umowa pożyczki k. 12-18)

Pismem z 18 listopada 2019 roku Bank poinformował G. S. o wystąpieniu zaległości w kwocie 1046,36 złotych. Pismo zostało nadane na adres ul. (...), (...)-(...) P.. Pismo nie zostało podjęte w terminie, pozostawiono z adnotacją „ adresat nie mieszka pod wskazanym adresem”.

Pismem z 16 grudnia 2019 roku Bank wypowiedział umowę pożyczki. Pismo zostało skierowane na adres ul. (...), (...)-(...) P.. Pismo nie zostało podjęte w terminie, pozostawiono z adnotacją „adresat wyprowadził się”.

Pismem z 30 września 2020 roku Bank wezwał G. S. do zapłaty kwoty 6 114,75 złotych na adres ul. (...), (...)-(...) P.. Pismo nie zostało podjęte w terminie.

(dowód: pismo z 18.11.2019r. wraz z kserokopią koperty k. 19-21, wypowiedzenie umowy wraz z kserokopią koperty k. 22-24, pismo z 30.09.2020 r. wraz z kserokopią koperty k. 25-27)

Sąd zważył, co następuje:

Zawarta przez strony umowa pożyczki zasadniczo jest regulowana w przepisach art. 720-724 ¹ k.c., a także znajdują do niej zastosowanie przepisy ustawy z 12.05.2011r. o kredycie konsumenckim na mocy art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, a nadto przepisy ustawy Prawo bankowe z 29.08.1997r.

Roszczenie powoda podlegało oddaleniu, albowiem powód nie zdołał wykazać, że roszczenie o zwrot pożyczki stało się wymagalne z chwilą jego wypowiedzenia. Podkreślenia przy tym wymaga, iż żądanie swoje powód wywodził z faktu postawienia całego zobowiązania w stan wymagalności w związku z wypowiedzeniem umowy pożyczki łączącej go z pozwanym, a tym samym winien był wykazać, iż wypowiedzenie to było skuteczne.

Zgodnie z art. 75c ust. 1-6 ustawy Prawo bankowe, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

Z uwagi na treść cytowanego wyżej przepisu uznać należy, że bank nie może swobodnie wypowiedzieć umowy kredytowej, gdy kredytobiorca popadł w opóźnienie ze spłatą kredytu. W pierwszej kolejności bank winien doręczyć kredytobiorcy wezwanie oraz odczekać do upływu dodatkowego terminu, wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych), na spłatę zadłużenia. Dopiero po upływie tego terminu może złożyć wobec kredytobiorcy oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy. W przypadku, gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna (art. 58 § 1 k.c.). W szczególności nie prowadzi ona do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części kredytu, co do której kredytobiorca nie pozostawał w opóźnieniu. Procedura wynikająca z art. 75c ustawy nie może być przeprowadzona także po złożeniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tym samym wypowiedzenie umowy kredytu nie może być konwalidowane poprzez późniejsze działania. Wskazany przepis prawa bankowego stanowi w całości przepis semidyspozytywny. Może zostać zmieniony w umowie kredytu albo osobnym porozumieniu jedynie na korzyść kredytobiorcy, na przykład przez wydłużenie terminu na złożenie wniosku w sprawie restrukturyzacji kredytu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15.04.2019r. w sprawie V ACa 663/18, Legalis; podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 19.07.2018r. w sprawie I ACa 285/18).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż powód przedłożył wprawdzie sądowi zaadresowane do pozwanego pismo z 18 listopada 2019 roku wzywające do zapłaty w terminie 14 dni przeterminowanego zadłużenia i informujące o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania tegoż pisma wniosku o restrukturyzację zadłużenia na podstawie uprawnień wskazanych w art. 75c ustawy prawo bankowe (vide k. 19 akt sprawy), jednakże nie przedstawił dowodu doręczenia powyższego pisma pozwanemu, czego konsekwencją jest uznanie przez Sąd, iż powód dokonał wypowiedzenia umowy pożyczki w wadliwy sposób, bez wdrożenia procedury wynikającej z przepisu art. 75c ustawy Prawo bankowe.

Podkreślić należy, że od banku jako profesjonalisty należy oczekiwać, aby działania upominawcze były zgodne z dyspozycją art. 75c prawa bankowego i tym samym poprzedzały właściwe wypowiedzenie umowy. Z samej istoty upomnienia wynika, że stanowi ono rodzaj skarcenia, napomnienia, przypomnienia, lecz nie ukarania. Sekwencja oświadczeń powodowego banku powinna być taka, że w pierwszej kolejności winien on wezwać kredytobiorcę do zapłaty, z poinformowaniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, a następnie, w przypadku bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Wobec braku dowodu doręczenia pozwanemu pisma z 18 listopada 2019 roku, stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym przypadku takiej sekwencji oświadczeń powodowego banku nie było.

Należy zauważyć, że brak jest podstaw do uznania przedmiotowego pisma, a także następnych za doręczone. Pozwany w umowie wskazał adres zamieszkania ul. (...), (...)-(...) G., natomiast powódka dokonywała prób doręczenia na adres ul. (...), (...)-(...) P.. Powód nie przedstawił żadnego dowodu, że pozwany wskazał inny adres do korespondencji lub zmienił adres zamieszkania/do korespondencji w trakcie trwania umowy. Zgodnie z umową pożyczki (...) SA wysyła wypowiedzenie umowy na piśmie, na ostatni adres wskazany (...) SA przez Pożyczkobiorcę (§ 11 ust. 4 umowy). Powód nie dotrzymał zatem również warunku zawartej umowy pożyczki.

Mając powyższe na uwadze, uznając roszczenie powoda za niezasadne, na podstawie powołanego przepisu Sąd powództwo oddalił.

Na podstawie art. 80 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.), Sąd zwrócił powodowi (...) Banku (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1 494 złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie kuratora, zapisanej pod pozycją (...) sum na zlecenie.

sędzia Anna Lisowska