Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Piszu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Anna Gajewska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. w P.

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w P.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

o r z e k a

I.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w P. kwotę 6 470,82 zł (sześć tysięcy czterysta siedemdziesiąt złotych 82/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 5 481,37 zł od dnia 19.12.2024r. do dnia zapłaty oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 989,45 zł od dnia 6.11.2025r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

III.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w P. kwotę 2 247,00 zł (dwa tysiące dwieście czterdzieści siedem złotych 0/100), tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

IV.  Nakazuje pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 56,00 zł (pięćdziesiąt sześć złotych 0/100) tytułem niepokrytych wydatków na opinię biegłego.

V.  Nakazuje zwrócić powodowi (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce Komandytowej z siedzibą w P. kwotę 1000 zł (jeden tysiąc złotych), tytułem niewykorzystanej zaliczki zapisanej pod pozycją 500099751672.

Sygn. akt I C 290/25

UZASADNIENIE

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w P. wytoczyła powództwo przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 5 481,37 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 18 listopada 2024 roku w wyniku zdarzenia drogowego uszkodzeniu uległ samochód osobowy marki F. (...) o nr rej. (...), stanowiący własność U. S.. Sprawca szkody posiadał polisę OC w pozwanym zakładzie ubezpieczeń, któremu poszkodowana zgłosiła szkodę w dniu 18 listopada 2024 roku. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady, sporządził kosztorys naprawy i w oparciu o ten kosztorys, decyzją z dnia 19 listopada 2024 roku wypłacił na rzecz poszkodowanej tytułem odszkodowania bezsporną kwotę 8 811,59 złotych. W ocenie powódki, pozwany zastosował nierealne stawki kosztów zakupu towarów i usług niezbędnych do naprawienia szkody, przez co kwota odszkodowania została rażąco zaniżona, co narusza zasadę pełnej kompensacji szkody. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 20 marca 2025 roku, powódka nabyła od poszkodowanej wierzytelność przysługującą jej względem pozwanego z tytułu przedmiotowej szkody w pojeździe. Powódka zleciła wykonanie prywatnej ekspertyzy celem ustalenia rzeczywistej wysokości kosztów naprawy uszkodzeń powstałych w ww. pojeździe wskutek zdarzenia z 18 listopada 2024 roku. Z kalkulacji naprawy i kosztorysu sporządzonego na zlecenie powódki wynika, że koszt naprawy pojazdu został zaniżony przez pozwanego o kwotę 5 481,37 złotych. W związku z powyższym, 23 kwietnia 2025 roku powódka wezwała pozwanego do zapłaty brakującej części odszkodowania w kwocie 5 481,37 złotych. Pozwany nie znalazł podstaw do zmiany swojej decyzji i odmówił uregulowania ww. należności.

Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Pozwany przyznał, że był odpowiedzialny za naprawienie szkody powstałej 18 listopada 2024 roku w stanowiącym własność poszkodowanej U. S. pojeździe marki F. (...) o nr rej. (...) oraz, że wypłacił poszkodowanej tytułem kosztów naprawy kwotę 8 811,59 złotych wynikającą ze sporządzonej przez pozwanego kalkulacji naprawy. Pozwany nie kwestionował zakresu uszkodzeń powstałych w ww. pojeździe ani legitymacji czynnej powódki. Podniósł natomiast, że poszkodowana nie udokumentowała poniesienia kosztów naprawy, a w szczególności tego, że koszty te przewyższyły wypłaconą przez pozwanego kwotę odszkodowania. Nadto, poszkodowana nie zgłosiła względem pozwanego żadnych pretensji odnośnie wysokości wypłaconego jej odszkodowania.

Pozwany podniósł, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2024 roku, jeżeli poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu ani nie zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z tych ulg i rabatów sprzeciwia się jego uzasadniony interes

Pozwany podniósł ponadto, że poszkodowaną informowano o możliwości naprawienia pojazdu w jednym z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej (...) S.A. z rozliczeniem jej kosztów w formie bezgotówkowej i z udzieleniem gwarancji jakości wykonanej naprawy. Informowano ją również, że jeśli nie zdecyduje się na naprawę w jednym z ww. warsztatów, a kosztorys naprawy w warsztacie do którego się uda będzie opiewał na wyższą kwotę, niż ustalona przez ubezpieczyciela, to nadal będzie mogła skorzystać z oferty pozwanego, a koszty transportu do wskazanego warsztatu pokryje (...) S.A. Zastrzeżono też, że w przypadku podjęcia naprawy w innym warsztacie, wysokość kosztów naprawy będzie zaakceptowana tylko do kwoty kosztów naprawy w warsztacie zrzeszonym w sieci naprawczej (...) S.A.

Pismem procesowym nadanym w placówce pocztowej w dniu 20 października 2025 roku powódka rozszerzyła powództwo o kwotę 989,45 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty. Wniosła zatem o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego łącznie kwoty 6 470,82 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty i o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym opłaty od rozszerzonego powództwa w kwocie 30 złotych i kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 16 listopada 2024 roku na ulicy (...) w P. doszło do zdarzenia z udziałem dwóch pojazdów. Kierujący pojazdem marki R. (...) o nr rej. (...), źle ocenił odległość podczas cofania i uderzył w przednią część prawego boku prawidłowo zaparkowanego pojazdu marki F. (...) o nr rej. (...), stanowiącego własność U. S.. W wyniku powyższego, w pojeździe marki F. (...) uszkodzeniu uległy drzwi przednie prawe i błotnik przedni prawy.

W dacie powyższego zdarzenia sprawca szkody objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W..

(okoliczności bezsporne)

W dniu 18 listopada 2024 roku mąż poszkodowanej W. S. zawiadomił o szkodzie (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W.. Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność i w oparciu o sporządzony kosztorys naprawy, decyzją z dnia 19 listopada 2024 roku przyznał oraz wypłacił poszkodowanej tytułem odszkodowania kwotę 8 811,59 złotych, przyjmując stawkę za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych wynoszącą 60 złotych, zakładając użycie części nieoryginalnych i stosując 35% rabat na materiał lakierniczy dostarczany przez firmę Pomoc (...).

W decyzji o przyznaniu wysokości odszkodowania, ubezpieczyciel zaproponował poszkodowanej pomoc w wyborze warsztatu, który zrealizuje naprawę zgodnie z ustaloną przez pozwanego wysokością szkody. W załączniku do decyzji zatytułowanym „Ustalenie wysokości szkody”, ubezpieczyciel poinformował poszkodowaną, że:

- jeżeli chce naprawić pojazd i zdecyduje się na naprawę w warsztacie z Sieci Naprawczej (...), powinna skontaktować się ze swoim Opiekunem Klienta, który wskaże warsztat Sieci Naprawczej (...) dedykowany do naprawy jej pojazdu,

- jeśli nie zdecyduje się na naprawę w warsztacie z Sieci Naprawczej (...), to przed rozpoczęciem naprawy, powinna uzgodnić z ubezpieczycielem wszystkie jej koszty, bowiem zwrócone zostaną jedynie celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy, co oznacza, że ubezpieczyciel powinien otrzymać kosztorys oraz fakturę za naprawę,

- jeżeli kwota w kosztorysie wybranego przez nią warsztatu będzie wyższa od wyliczonych przez ubezpieczyciela kosztów naprawy, to wysokość odszkodowania może zostać zweryfikowana i obniżona do uzasadnionych i celowych kosztów naprawy,

- przy wyliczeniu wysokości odszkodowania uwzględniona zostanie wartość uszkodzonych części, które pozostały po naprawie (w przypadku, w którym będą one posiadały wartość).

(dowód: protokół zgłoszenia szkody znajdujący się w aktach szkody, kalkulacja naprawy sporządzona przez ubezpieczyciela, decyzja o wysokości przyznanego odszkodowania wraz z załącznikiem – znajdujące się w aktach szkody zapisanych na płycie CD k. 33 akt sprawy)

Poszkodowana U. S. nie poddała dotąd naprawie uszkodzeń powstałych w jej pojeździe w skutek zdarzenia z 16 listopada 2024 roku. Samochód ten jest jej niezbędny do codziennego dojeżdżania do pracy. Nie posiada innego samochodu, który mogłaby w tym celu wykorzystać.

(dowód: zeznania świadka U. S. k. 42-42v)

W dacie powstania ww. szkody, w województwie (...) stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych w nieautoryzowanych i autoryzowanych zakładach naprawczych wynosiły od 110 do 390 złotych netto. Warsztaty autoryzowane stosują z reguły najwyższą z ww. przedziału stawkę za rbg, natomiast ceny rbh w warsztatach nieautoryzowanych kształtują się w okolicy środka i dołu ww. przedziału.

Koszt naprawy uszkodzeń powstałych wskutek zdarzenia z dnia 16 listopada 2024 roku w samochodzie osobowym marki F. (...) o nr rej. (...) – przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych w kwocie 110 złotych netto, przy użyciu części nowych, oryginalnych, desygnowanych logiem producenta pojazdu oraz przy uwzględnieniu konieczności wymiany części technologicznie powiązanych i elementów jednorazowego montażu – wynosi 15 282,41 złotych brutto.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego i techniki motoryzacyjnej k. 109-120)

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody (art. 805 § 1 i 2 k.c.).

Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: zdarzenie, z którym przepis prawny łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, powstanie szkody oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem i szkodą (art. 361 k.c.). W przypadku wystąpienia wymienionych przesłanek naprawienie szkody, przez podmiot do tego zobowiązany, powinno polegać na przywróceniu w majątku poszkodowanego stanu rzeczy naruszonego zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może przewyższać jednak wysokości faktycznie poniesionej szkody.

Przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu wiąże się z reguły z koniecznością wymiany niektórych jego elementów, które uległy zniszczeniu. Ze względu na okoliczność, że niejednokrotnie części pojazdu, uszkodzonego w trakcie zdarzenia wyrządzającego szkodę, były eksploatowane już przez określony czas, dłuższy lub krótszy, powstaje kwestia, na czym ma polegać przywrócenie do stanu sprzed wyrządzenia szkody. W szczególności, czy przywrócenie do stanu poprzedniego uzasadnia użycie nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu.

Zagadnienie to było przedmiotem rozpoznania, na wniosek Rzecznika Ubezpieczonych, przez skład powiększony Sądu Najwyższego, który uchwałą z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie III CZP 80/11 rozstrzygnął, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.

Sąd Najwyższy uznał w wyniku wykładni art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c., że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Przywrócenie do takiego stanu oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część, to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Zakładając, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną nową częścią. W takiej sytuacji zakład ubezpieczeń powinien ustalić wysokość odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, skoro bowiem chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego pojazdu jako całości, to nie ma, co do zasady znaczenia, że w miejsce części starych wmontowano części nowe. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych, aby zawsze odrębnie oceniać wartość części i jeżeli części stare były już w chwili wypadku częściowo zużyte, z tego powodu obniżać należne odszkodowanie za przywrócenie do stanu poprzedniego całego pojazdu.

Kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkodę powstałą wskutek zdarzenia z dnia 16 listopada 2024 roku w pojeździe marki F. (...) o nr rej. (...), była bezsporna. Poza sporem pozostawał również zakres powstałych w tym pojeździe uszkodzeń. Spór koncentrował się na ustaleniu kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, rynkowej stawki za roboczogodzinę prac naprawczych, zasadności użycia do naprawy pojazdu wyłącznie oryginalnych części zamiennych, możliwości skorzystania przez poszkodowanego na rynku lokalnym z rabatu na materiał lakierniczy i w konsekwencji na ustaleniu wysokości należnego powódce odszkodowania przy uwzględnieniu kwoty dotychczas wypłaconej przez pozwanego.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla odpowiedzialności ubezpieczyciela nie ma znaczenia, jakim kosztem i czy w ogóle poszkodowany dokonał naprawy pojazdu. Roszczenie o świadczenia należne w ramach ustawowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została już dokonana. Wysokość świadczeń obliczać należy na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.1988r., I CR 151/88, Legalis; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15.11.2001r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74 i powoływane tam orzeczenia). Niezależnie zatem od tego, czy poszkodowany naprawił uszkodzony pojazd, należy mu się od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie ustalone według zasad art. 363 § 2 k.c. w zw. z art. 361 § 2 k.c., co oznacza, że jego wysokość ma odpowiadać kosztom usunięcia różnicy w wartości majątku poszkodowanego.

W najnowszym orzecznictwie Sąd Najwyższy w sposób wyraźny stwierdził, że ustalając wysokość należnego poszkodowanemu odszkodowania, należy jednak odróżnić sytuację, w której poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, od sytuacji, w której poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu ani nie zobowiązał się do ich poniesienia lub naprawa pojazdu stała się niemożliwa (np. w razie zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym). W pierwszej sytuacji, zdaniem Sądu Najwyższego, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać kosztom poniesionym przez poszkodowanego, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione; w tym przypadku wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Natomiast w drugiej sytuacji, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z tych ulg i rabatów sprzeciwia się jego uzasadniony interes. Jeżeli zaś dojdzie do zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym, to szkoda poszkodowanego przybiera postać różnicy ceny uzyskanej ze sprzedaży nienaprawionego pojazdu, a wartością samochodu sprzed wypadku (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 08.05.2024 r. w sprawie III CZP 142/22 i z dnia 11.09.2024 r. w sprawie III CZP 65/23, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08.12.2022 r. w sprawie II CSKP 726/22).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż przesłuchana w sprawie w charakterze świadka U. S. zeznała, że przedmiotowy samochód nie został dotąd poddany naprawie i użytkowany jest przez nią w stanie uszkodzonym. Wskazała, że samochodem tym dojeżdża codziennie do pracy i nie posiada innego pojazdu, który mogłaby w tym celu wykorzystać.

Sąd uznał zeznania ww. świadka za w pełni wiarygodne, albowiem były jasne, logiczne i rzeczowe, a ich treść nie była przez pozwanego kwestionowana.

W niniejszej sprawie kompensacja przedmiotowej szkody w pojeździe powinna zatem nastąpić poprzez zapłatę przez pozwanego na rzecz poszkodowanej równowartości hipotetycznych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego przedmiotowego pojazdu (rynkowych kosztów naprawy) - z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowaną ulg i dostępnych na rynku rabatów - albowiem uszczerbek ten nadal istnieje w majątku poszkodowanego.

Powołany na wniosek strony powodowej biegły sądowy z zakresu wyceny pojazdów i kalkulacji napraw, M. Z., w opinii sporządzonej na piśmie po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, stwierdził jednoznacznie, że przywrócenie uszkodzonego pojazdu do stanu poprzedniego przy uwzględnieniu kosztów naprawy wynikających z kosztorysu pozwanego, nie jest możliwe.

Biegły podniósł, że pozwany przy sporządzaniu wyceny założył użycie części nieoryginalnych, co narusza zasadę pełnej kompensacji szkody, a także może negatywnie wpłynąć na wartość, bezpieczeństwo i trwałość pojazdu. Co więcej, ceny części zostały podane przez pozwanego poniżej ich detalicznej wartości rynkowej. Nadto biegły stwierdził, że zastosowany przez pozwanego koszt materiału lakierniczego jest poniżej wartości reprezentowanych i wymaganych przez metodę/system AZT, która jest powszechnie stosowana do kalkulowania kosztów lakierowania naprawczego w kosztorysowaniu napraw pojazdów. Koszt zastosowany przez pozwanego nie pozwoli na wykonanie pełnego procesu technologicznego wymaganego do uzyskania powłoki o odpowiedniej jakości i trwałości. Ponadto, biegły wskazał, iż kosztorys pozwanego pomija konieczność wymiany części technologicznie powiązanych z uszkodzonymi elementami oraz wymiany elementów jednorazowego montażu, które powinny być wymienione podczas naprawy blacharskiej, aby zapewnić jej prawidłowy przebieg i skutek.

Biegły zaznaczył, że z akt sprawy ani z akt szkody nie wynika pełna historia przedmiotowego pojazdu, nie zostały udokumentowane ślady wcześniejszych napraw wykonanych nieprofesjonalnie lub przy użyciu niewłaściwych części (zamienników). Dlatego też, zdaniem biegłego, aby przywrócić przedmiotowy pojazd do stanu sprzed zdarzenia, należy zamontować części oryginalne posiadające homologację producenta pojazdu danej marki.

Zdaniem biegłego, części alternatywne nie gwarantują w pełni przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Parametry techniczne i konstrukcja tego typu zamienników części, a w szczególności ich jakości i trwałości, odbiega od parametrów części oryginalnych. Oryginalna część zamienna to produkt o tej samej jakości jak komponenty pojazdu, o takich samych parametrach techniczno-użytkowych, w tym pod względem przeznaczenia, wartości użytkowej, składu surowcowego, poziomu technicznego. Naprawa pojazdu przy użyciu części nowych oryginalnych daje gwarancję odpowiedniej jakości, trwałości oraz przywrócenia właściwości użytkowych i bezpieczeństwa pojazdu.

W oparciu o poczynione ustalenia, biegły wskazał, że w dacie zdarzenia powodującego przedmiotową szkodę, w województwie (...) stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych w nieautoryzowanych i autoryzowanych zakładach naprawczych wynosiły od 110 do 390 złotych netto, przy czym warsztaty autoryzowane stosują z reguły najwyższą stawkę z ww. przedziału, natomiast ceny rbh w warsztatach nieautoryzowanych kształtują się w okolicy środka i dołu ww. przedziału. Z uwagi na powyższe ustalenia biegły stwierdził, że zastosowana w kosztorysie przedłożonym przez powódkę stawka rbg w wysokości 110 złotych netto jest umiarkowana i mieści się w granicach rynkowych stawek warsztatowych dla warsztatów nieautoryzowanych i może być traktowana jako przeciętna.

Mając powyższe na uwadze, biegły stwierdził, iż koszt naprawy przedmiotowego pojazdu – przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych w kwocie 110 złotych netto, przy użyciu części nowych, oryginalnych, desygnowanych logiem producenta pojazdu oraz przy uwzględnieniu konieczności wymiany części technologicznie powiązanych i elementów jednorazowego montażu – wynosi 15 282,41 złotych brutto.

W tym miejscu należy zauważyć, iż pozwany nie wykazał, aby na rynku lokalnym możliwe było do uzyskania przez poszkodowaną 35% rabatu na materiał lakierniczy. Dowodu takowego z pewnością nie stanowi informacja zawarta w decyzji pozwanego z dnia 18 listopada 2024 roku o przyznaniu odszkodowania i w załączniku do tej decyzji zatytułowanym „Ustalenie wysokości szkody”.

Zauważyć również należy, że naprawa szkody komunikacyjnej z tytułu OC realizowana za pomocą wypłaty odszkodowania, a nie fizycznej naprawy wykonanej przez zobowiązanego, nie powinna mieć na celu jedynie uzyskania jakiejkolwiek sprawności technicznej i możliwości dalszego użytkowania pojazdu. Istotnym celem powinno być przywrócenie takiego stanu pojazdu, który w możliwie najbardziej porównywalny sposób będzie zbieżny ze stanem sprzed powstania szkody, zapewniającym bezpieczeństwo, niezawodność, sprawność, trwałość, wygląd.

Należy również podnieść, iż poszkodowany nie ma obowiązku skorzystania z oferty pozwanego ubezpieczyciela i dokonania naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym. Poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania warsztatu oferującego usługi najtańsze. Poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. W praktyce będą to zazwyczaj autoryzowane warsztaty naprawcze związane z określoną marką samochodu i prowadzące obsługę serwisową pojazdu. Wybierając takie warsztaty, poszkodowany może się kierować m.in. ich fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych oraz określonymi niekiedy profitami połączonymi ze stałą obsługą serwisową. Co więcej, wybranemu warsztatowi naprawczemu poszkodowany może powierzyć naprawę kompleksową, jeżeli obejmowałaby ona kilka różnych fragmentów uszkodzonego pojazdu (tak, m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 13.06.2003r., III CZP 32/03, Legalis). W interesie poszkodowanego leży przede wszystkim naprawa umożliwiająca przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, a niezbędnymi kosztami naprawy są koszty wynikające ze stawek obowiązujących w warsztacie, któremu powierzył on wykonanie naprawy.

Z uwagi na powyższe, Sąd w pełni podzielił opinię biegłego, bowiem spełniała ona stawiane jej wymogi, odzwierciedlała staranność w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadała w sposób zrozumiały na postawione pytanie, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c, lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Opinia sporządzona została przez biegłego M. Z. zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Biegły przy wydawaniu opinii dysponował całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ponadto należy podkreślić, iż opinia ta nie była kwestionowana przez strony niniejszego sporu.

W ocenie Sądu stwierdzić należy, że przyjęta w kalkulacji naprawy sporządzonej przez pozwanego stawka 60 złotych netto za roboczogodzinę jest niespotykana i całkowicie odbiegająca od realiów rynkowych, a jej uwzględnienie nie odzwierciedla realnych kosztów przeprowadzenia naprawy przedmiotowego pojazdu zgodnie z zaleceniami technologicznymi, a jedynie gwarantuje niepełnowartościowe usprawnienie pojazdu.

Wobec powyższego, mając na uwadze treść opinii biegłego i kwotę odszkodowania wypłaconą dotychczas poszkodowanej przez pozwanego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 481 § 1 k.c., Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6 470,82 złotych (15 282,41 zł – 8 811,59 zł) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

- od kwoty 5 481,37 złoty od dnia 19 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 989,45 złotych od dnia 6 listopada 2025 roku do dnia zapłaty,

i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Zgodnie z art. 817 § 1 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tj. Dz.U. z 2022r., poz. 621), ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o szkodzie. Z akt szkody wynika, że pozwany został zawiadomiony o przedmiotowej szkodzie w dniu 18 listopada 2024 roku. Termin 30-dniowy, o którym mowa wyżej, upłynął zatem w dniu 18 grudnia 2024 roku.

Sąd oddalił roszczenie powódki, w którym domagała się ona zasądzenia od kwoty 989,45 złotych odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 19 grudnia 2024 roku, uznając za uzasadnione zasądzenie tych odsetek dopiero od dnia 6 listopada 2025 roku, to jest od dnia następnego po dniu doręczenia pozwanemu przez sąd odpisu pisma procesowego pełnomocnika powoda zawierającego rozszerzenie powództwa (zpo k. 146).

O kosztach procesu, mając na uwadze jego wynik, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Strona powodowa w minimalnym stopniu przegrała proces, dlatego zasadnym jest obciążenie pozwanego kosztami w całości. Na koszty należne powódce złożyły się: kwota 430 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu i opłaty sądowej od rozszerzonego powództwa (400 zł + 30 zł), kwota 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwota 1 800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustalona na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz.U. 2023 r., poz. 1964). Łącznie zatem 2 247 złotych.

Od wskazanych powyżej kosztów – na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. – należne powódce były również odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego naliczane od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Koszt wynagrodzenia powołanego w sprawie biegłego wyniósł 1 056 złotych i do wysokości 1 000 złotych pokryty został z wpłaconej przez pozwanego zaliczki. Na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 755), mając na uwadze wynik procesu, Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 56 złotych tytułem zwrotu części wydatków na opinię biegłego, które tymczasowo pokryte zostały z budżetu Skarbu Państwa.

Sąd powinien był również nakazać pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 70 złotych tytułem brakującej części opłaty sądowej od rozszerzonego przez powódkę powództwa.

Na podstawie art. 80 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 755), Sąd zwrócił powódce kwotę 1 000 złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki.

sędzia Anna Gajewska