Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Piszu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2021 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Anna Gajewska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. w P.

sprawy z powództwa W. Ś.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

o r z e k a

I.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda W. Ś. kwotę 1 066,72 zł (jeden tysiąc sześćdziesiąt sześć złotych 72/100) z odsetkami ustawowymi od dnia 1.08.2019r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałej części.

III.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda W. Ś. kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za czas po upływie tygodnia od doręczenia wyroku do dnia zapłaty.

IV.  Nakazuje zwrócić pozwanemu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 12 zł (dwanaście złotych) tytułem części niewykorzystanej zaliczki zapisanej pod pozycją 50002935149.

Sygn. akt I C 344/20

UZASADNIENIE

W. Ś. wytoczył powództwo przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 1 066,72 złotych z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 30 lipca 2019 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 7 czerwca 2019 roku wskutek wypadku uległ uszkodzeniu samochód osobowy K. (...) nr rej. (...), który stanowi własność B. M. (1).

W dniu 18 czerwca 2019 roku B. M. (1) dokonał na rzecz powoda cesji wierzytelności z polisy sprawcy szkody, z tytułu odszkodowania należnego za naprawę samochodu.

Powód w lipcu 2019 roku dokonał powypadkowej naprawy samochodu osobowego K. (...) nr rej. (...). Po wykonaniu naprawy samochodu, w oparciu o sporządzony kosztorys, wystawił dwie faktury obejmujące koszt naprawy na łączna kwotę brutto 6 192,79 złotych.

Pozwany wypłacił powodowi odszkodowanie w dwóch kwotach 2 687,38 złotych i 2 438,68 złotych, łącznie 5 126,06 złotych. Do zapłaty pozostała część odszkodowania w kwocie 1 066,72 złotych. Powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1 066,72 złotych, jednakże pozwany odmówił wypłaty.

Sąd Rejonowy w Piszu nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 25 sierpnia 2020 roku zasądził na rzecz powoda całość dochodzonego roszczenia.

Pozwana (...) Spółka Akcyjna w terminie wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości. Jednocześnie wniosła o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu wskazała, że bezspornym jest, że pozwana przyjęła odpowiedzialność za szkodę poniesioną przez B. M. (2) wskutek uszkodzenia pojazdu K. nr rej. (...) oraz to, że zapłaciła odszkodowanie na pokrycie kosztów naprawy jego auta w kwocie 5 126,06 złotych. Wskazała również, że odszkodowanie na naprawę auta obliczone zostało w oparciu o kalkulację przedłożoną przez warsztat naprawczy po jej zweryfikowaniu pod względem zasadności przyjętych w niej wskaźników kosztowych. Zapłacona kwota odszkodowania była w pełni wystarczająca do dokonania naprawy przy zachowaniu technologii producenta pojazdu z użyciem nowych, oryginalnych części zakwalifikowanych do wymiany.

Pozwana podkreśliła, że poszkodowanego informowano przy zgłoszeniu szkody o możliwości naprawy jego auta w jednym z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej (...) S.A. i rozliczeniem jej kosztów w formie bezgotówkowej i z udzieleniem gwarancji jakości wykonanej naprawy. Zastrzegła, że w przypadku podjęcia naprawy w warsztacie innym, niż wskazany przez pozwanego wysokość kosztów naprawy będzie zaakceptowana tylko do kwoty kosztów naprawy w warsztacie Sieci Naprawczej (...).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 7 czerwca 2019 roku wskutek wypadku uległ uszkodzeniu samochód osobowy K. (...) nr rej. (...). Samochód stanowi własność B. M. (1)

W dacie powyższego zdarzenia sprawca szkody objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W..

(okoliczności bezsporne; dowód: zeznania B. M. (2) k.78)

W dniu 18 czerwca 2019 roku została zawarta umowa cesji wierzytelności między B. M. (1), a W. Ś. (...) -SERWIS (...), na mocy, której B. M. (1) przelał na rzecz W. Ś. swoją wierzytelność przysługującą mu od (...) S.A.

(dowód: wypis (...) k.12; umowa cesji k. 28)

W. Ś. wycenił koszty naprawy samochodu na kwotę 6 192,79 złotych. Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność i wypłacił mu kwoty 2 687,79 złotych oraz 2 438,68 złotych, łącznie 5 126,06 złotych.

Pismem z dnia 22 lipca 2019 roku W. Ś. wezwał (...) Spółkę Akcyjną do zapłaty kwoty 1 066,72 złotych w terminie 7 dni. Powszechny Zakład Ubezpieczeń Społecznych Spółka Akcyjna pismem z 1 sierpnia 2019 roku odmówiła zapłaty powyższej kwoty.

(okoliczności bezsporne; dowód: kosztorys k. 29-30; kosztorys k. 32-33; faktury k.35-36; przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 38)

Koszt naprawy pojazdu K. (...) nr rej. (...) uszkodzonego w dniu 7 czerwca 2019 roku, zgodnie z reżimem technologii naprawy producenta K. i przy użyciu oryginalnych części wynosi 7 350,86 złotych brutto.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu mechaniki pojazdowej k. 86-99)

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

W świetle art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.), odpowiedzialnością ubezpieczyciela, co do zasady rządzą reguły dotyczące odpowiedzialności odszkodowawczej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem, w tym ogólne przepisy o wynagrodzeniu szkody (zwłaszcza art. 361-363 k.c.), z tą jednak istotną różnicą, że w ramach odpowiedzialności z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne.

Przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu wiąże się z reguły z koniecznością wymiany niektórych jego elementów, które uległy zniszczeniu. Ze względu na okoliczność, że niejednokrotnie części pojazdu, uszkodzonego w trakcie zdarzenia wyrządzającego szkodę, były eksploatowane już przez określony czas, dłuższy lub krótszy, powstaje kwestia, na czym ma polegać przywrócenie do stanu sprzed wyrządzenia szkody. W szczególności, czy przywrócenie do stanu poprzedniego uzasadnia użycie nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu.

Zagadnienie to było przedmiotem rozpoznania, na wniosek Rzecznika Ubezpieczonych, przez skład powiększony Sądu Najwyższego, który uchwałą z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie III CZP 80/11 rozstrzygnął, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.

Sąd Najwyższy uznał w wyniku wykładni art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c., że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, jako całości. Przywrócenie do takiego stanu oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część, to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Zakładając, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną nową częścią. W takiej sytuacji zakład ubezpieczeń powinien ustalić wysokość odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, skoro, bowiem chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego pojazdu, jako całości, to nie ma, co do zasady znaczenia, że w miejsce części starych wmontowano części nowe. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych, aby zawsze odrębnie oceniać wartość części i jeżeli części stare były już w chwili wypadku częściowo zużyte, z tego powodu obniżać należne odszkodowanie za przywrócenie do stanu poprzedniego całego pojazdu.

Kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkodę powstałą w pojeździe marki K. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na skutek zdarzenia z 7 czerwca 2019 roku była bezsporna.

Spór koncentrował się na ustaleniu kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu i w konsekwencji na ustaleniu wysokości należnego powodowi odszkodowania

Powołany na wniosek strony pozwanej biegły sądowy z zakresu mechaniki pojazdowej, M. C., w sporządzonej na piśmie opinii stwierdził jednoznacznie, że wysokość kosztów naprawy pojazdu marki K. (...) o nr rej. (...), uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 7 czerwca 2019 roku, wynosi 7 350,86 złotych brutto.

Sąd w pełni podzielił opinię biegłego, bowiem spełniała ona stawiane jej wymogi, odzwierciedlała staranność w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadała w sposób zrozumiały na postawione pytanie, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Opinia sporządzona została przez biegłego M. C. zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Biegły przy wydawaniu opinii dysponował całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ponadto należy podkreślić, iż opinia ta nie była kwestionowana przez strony sporu.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla odpowiedzialności ubezpieczyciela nie ma znaczenia, jakim kosztem i czy w ogóle poszkodowany dokonał naprawy pojazdu. Roszczenie o świadczenia należne w ramach ustawowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została już dokonana. Wysokość świadczeń obliczać należy na podstawie ustaleń, co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.1988r., I CR 151/88, Legalis; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15.11.2001r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74 i powoływane tam orzeczenia). Niezależnie, zatem od tego, czy poszkodowany naprawił uszkodzony pojazd, należy mu się od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie ustalone według zasad art. 363 § 2 k.c. w zw. z art. 361 § 2 k.c., co oznacza, że jego wysokość ma odpowiadać kosztom usunięcia opisanej wyżej różnicy w wartości majątku poszkodowanego, a ściślej – kosztom przywrócenia pojazdowi jego wartości sprzed zdarzenia powodującego szkodę.

Należy również podnieść, iż poszkodowany nie miał obowiązku skorzystania z oferty pozwanego ubezpieczyciela i dokonania naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym. Poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania warsztatu oferującego usługi najtańsze. Poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. W praktyce będą to zazwyczaj autoryzowane warsztaty naprawcze związane z określoną marką samochodu i prowadzące obsługę serwisową pojazdu. Wybierając takie warsztaty, poszkodowany może się kierować m.in. ich fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych oraz określonymi niekiedy profitami połączonymi ze stałą obsługą serwisową. Co więcej, wybranemu warsztatowi naprawczemu poszkodowany mógłby powierzyć naprawę kompleksową, jeżeli obejmowałaby ona kilka różnych fragmentów uszkodzonego pojazdu (tak, m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 13.06.2003r., III CZP 32/03, Legalis). W interesie poszkodowanego leży przede wszystkim naprawa umożliwiająca przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, a niezbędnymi kosztami naprawy są koszty wynikające ze stawek obowiązujących w warsztacie, któremu powierzył on wykonanie naprawy.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze kwotę wypłaconą dotychczas poszkodowanemu tytułem odszkodowania, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 066,72 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 1 sierpnia 2019 roku i oddalił powództwo w pozostałej części.

Oddalenie powództwa w pozostałym zakresie odnosi się do roszczenia o odsetki. Sąd nie uwzględnił powództwa w zakresie dochodzonych od 30 lipca 2019 roku odsetek ustawowych, gdyż powód nie przedstawił dokumentacji, która uzasadniałby jej uwzględnienie, w szczególności nie przedstawił dowodu doręczenia wezwania do zapłaty. Sąd zasądził odsetki od dnia 1 sierpnia 2019 roku, gdyż z akt sprawy wynika, że tego dnia pozwana odmówiła wypłaty roszczenia ponad wcześniej przyznaną kwotę. Sąd uznał za miarodajny dzień, w którym pozwana niewątpliwe wiedziała o kierowanym żądaniu oraz odmówiła jego spełnienia.

O kosztach procesu Sąd orzekł według norm przepisanych w oparciu o przepis § 2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i art. 98 k.p.c., zgodnie, z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W tym przypadku jest to kwota 270,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty od udzielonego pełnomocnictwa i kwota 100,00 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu. Sąd zasądził na rzecz powoda całość kosztów procesu z uwagi na to, że przegrał on proces w nieznacznym stopniu.

Na podstawie art. 80 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2018r., poz. 300 j.t.), Sąd zwrócił pozwanej kwotę 12 złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego, zaksięgowanej pod pozycją 50002935149.