Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Piszu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Anna Gajewska
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku

sprawy z powództwa Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko M. A. (1)

o zapłatę

o r z e k a :

I.  Oddala powództwo.

II.  Nakazuje pobrać od powoda Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 995,94 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć złotych 94/100) tytułem brakującej części wynagrodzenia biegłego.

sędzia Anna Gajewska

Sygn. akt I C 369/23

UZASADNIENIE

Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna wystąpiła z powództwem przeciwko M. A. (1) o zapłatę kwoty 1837,54 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 27 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że 29 grudnia 2022 roku w lokalu mieszkalnym nr (...), położonym przy ulicy (...) w R., zajmowanym przez stronę pozwaną, na skutek nieszczelności wewnętrznej instalacji wodnej, nastąpił niekontrolowany wyciek znacznej ilości wody. W wyniku powyższego zdarzenia woda przelała się do lokalu mieszkalnego nr (...), zajmowanego przez A. J.. Na skutek przedmiotowego zdarzenia uszkodzeniu uległy części stałe w pomieszczeniach tegoż lokalu.

Strona powodowa będąca ubezpieczycielem, z którym została zawarta umowa ubezpieczenia lokalu mieszkalnego poszkodowanego, wskutek dokonanego zgłoszenia szkody przeprowadziła postępowania likwidacyjne i w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę kosztorys szkody, wypłaciła na rzecz poszkodowanego kwotę 1837,54 złotych tytułem odszkodowania za zalanie.

Strona powodowa w dniu 27 marca 2023 roku wysłała pozwanej wezwanie do zapłaty, w którym wyznaczyła termin zapłaty kwoty 1837,54 złotych, dochodzonej tytułem regresu, do dnia 26 kwietnia 2023 roku. Pismem z 2 maja 2023 roku strona powodowa powtórnie wezwała stronę pozwaną do zapłaty wskazanej należności. Jednak strona pozwana do dnia wytoczenia powództwa nie spłaciła przysługującej stronie powodowej wierzytelności.

Sąd Rejonowy w Piszu 26 sierpnia 2023 roku w sprawie I Nc 153/23 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zasądzając od pozwanej M. A. (1) na rzecz powoda całość dochodzonego roszenia wraz z kosztami postępowania.

Pozwana w terminie wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty zaprzeczyła wszystkim roszczeniom powoda. Wskazała, że powód w kwietniu 2023 roku wezwał ją do zapłaty kwoty 1837,54 złotych z tytułu odszkodowania, jakie musiał wypłacić klientowi z racji rzekomego zalania przez pozwaną. Pozwana odpowiedziała na wezwanie wskazując, że to nie ona jest sprawcą zalania, natomiast w bloku od dłuższego czasu prowadzi remont M. K. mieszkający pod numerem 4.

Pozwana podkreśliła, że to nie ona jest sprawcą zalania mieszkania, a powód nie udowodnił w żaden sposób i nie przedstawił żadnych dowodów na winę pozwanej.

Sąd ustalił, co następuje:

A. J. w okresie od 27 czerwca 2022 roku do 26 czerwca 2023 roku posiadał polisę ubezpieczeniową nr (...) na lokal mieszkalny przy ulicy (...) w R.. Lokal mieszkalny był ubezpieczony m.in. od zdarzeń losowych, dewastacji, przepięć i stłuczenia.

W dniu 29 grudnia 2022 roku doszło do zalania mieszkania A. J..

W dniu 7 lutego 2023 roku dokonano oględzin miejsca szkody. Zalaniu uległy łazienka oraz kuchnia. Doszło do zwilgocenia oraz zagrzybienia w miejscach zalania.

Szkodę wyceniono na kwotę 1837,54 złotych brutto, którą wypłacono A. J. w dniu 9 lutego 2023 roku.

A. J. oświadczył, że jedynym sprawcą zalania może być tylko M. A. (1), ponieważ pod nr(...) w czasie zalania nikt nie mieszkał i to mieszkanie nie ma zasilania wody. Mieszkanie należące do M. A. (1) jest bezpośrednio nad jego mieszkaniem i tylko z tego mieszkania mogło dojść do zalania.

(dowód: oświadczenie k. 15, wniosko-polisa k. 16-18, zgłoszenie k. 19-21, wydruk zdjęć k. 22-25,59-60, kosztorys k. 26-27,57-58, 69-71, decyzja z 9.02.2023r. k. 28-29, potwierdzenie realizacji transakcji k. 30)

Pismem z 27 marca 2023 roku Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna wezwał M. A. (1) do zapłaty kwoty 1837,54 złotych. Następnie ponownie wezwał M. A. (1) do zapłaty wymienionej wyżej kwoty pismem z 2 maja 2023 roku, które zostało doręczone 9 maja 2023 roku.

(dowód: pismo z 27.03.2023r. k. 31, pismo z 2.05.2023r. k. 34-35, potwierdzenie odbioru k. 37)

Lokal mieszkalny A. J. został zalany, przy czym źródło zalania miało miejsce od góry. Nad kuchnią A. J. znajdują się dwa mieszkania, w tym jedno należące do M. A. (1), a drugie do M. K..

A. J. został poinformowany, że w lokalu mieszkalnym należącym do M. K. jest odcięte zasilanie wody. A. J. założył zatem, że do zalania doszło z winy M. A. (1).

A. J. zwrócił się do M. A. (1) o numer polisy. M. A. (1) odmówiła przekazania numeru polisy, wskazując, że nie jest sprawcą zalania. W jej mieszkaniu nie było śladów awarii, było sucho. Na ściance działowej u M. A. (1) jest toaleta i umywalka.

J. G. jest właścicielem jednego z czterech mieszkań znajdujących się przy ulicy (...). Pozostali właściciele to M. A. (1), M. K. i A. J.. Nad jego lokalem mieszkalnym znajduje się częściowo lokal mieszkalny M. A. (1), a częściowo M. K.. Jego środkowy pokój styka się kuchnią M. K., kolejny pokój styka się z jego pokojem, a ich łazienki stykają się ścianami. Na styku pokoju i kuchni z M. K. u J. G. pojawiają się zalania. M. K. zamontował w swoim lokalu pompę ciepła. Rury pomy ciepła znajdowały się między ścianą J. G., a ścianą A. J.. Spowodowało to liczne zalania lokalu należącego do J. G.. W budynku miała miejsce kontrola budowlana, która ustaliła, że M. K. zalewa sąsiadów. Kontrola wydała wiele zaleceń w stosunku do prac, które wykonał M. K.. Nałożono na niego mandat. Po kontroli zalecono także całkowitą wymianę dachu z uwagi na przegnicia.

W lokalu mieszkalnym J. G. często dochodzi także do zalania z dachu. Woda spływa z dachu po ścianie działowej, aż do piwnicy. Do zalań z dachu dochodzi głównie w łazience.

M. K. w czasie zalania lokalu mieszkalnego należącego do A. J. prowadził generalny remont mieszkania, w tym wymienił całą instalację wodną. W jego mieszkaniu cały czas była podłączona woda.

(dowód: zeznania świadka A. J. e-protokół z 13.10.2023r. [00:08:33], [00:09:51], [00:12:05], [00:13:21], [00:16:11], [00:19:31], [00:22:25] k. 72v, zeznania świadka M. J. e-protokół z 13.10.2023r. [00:25:30], [00:27:00], [00:28:45], [00:30:339] k. 73, zeznania świadka J. G. e-protokół z 6.12.2023r. [00:06:45], [00:08:29], [00:11:12], [00:12:19], [00:16:19], [00:22:17], k. 86-86v, przesłuchanie powzwanej e-protokół z 24.01.2024r. [00:04:41], [00:05:57], [00:07:07], k. 91, zeznania świadka M. K. e-protokół z 21.08.2024r. [00:05:07], [00:05:51], [00:06:48], [00:09:31] k. 118-118v)

Przyczyną szkody powstałej 29 grudnia 2022 roku w lokalu mieszkalnym numer (...) położonym w budynku przy ul. (...) w R. jest nieszczelność połączeń i wyciek z rury instalacji sanitarnej lub uszkodzenie i wyciek z rury instalacji sanitarnej z nieustaloną lokalizacją powyżej sufitu pomieszczenia kuchni i łazienki lokalu mieszkalnego nr (...). Nie da się ustalić w sposób niebudzący wątpliwości osoby, która jest odpowiedzialna za powstanie szkody. Wartość szkody określono na kwotę 1593,44 złotych z VAT.

(dowód: opinia biegłego zakresu budownictwa k. 166-190)

Sąd zważył, co następuje:

Podstawą prawną dochodzonego roszczenia był przepis z art. 415 k.c., zgodnie z którym, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 lutego 2013 r. (sygn. akt III CZP 63/12) – Sąd Najwyższy przeprowadził analizę podstaw odpowiedzialności za zalanie cudzego mieszkania wskutek przelania się wody z lokalu położonego na wyższej kondygnacji do lokalu położonego na niższej kondygnacji oraz sytuacji odmiennej, a polegającej na wylaniu się wody z budynku, która uzasadnia zastosowanie do odpowiedzialności sprawcy art. 433 k.c. i zasady ryzyka. Sąd Najwyższy potwierdził w zasadzie jednolitą linię orzeczniczą, zgodnie z którą przepis art. 433 kodeksu cywilnego nie ma zastosowania do odpowiedzialności za szkodę polegającą na zalaniu lokalu położonego niżej z lokalu znajdującego się na wyższej kondygnacji. Odpowiedzialność za zalanie mieszkania, zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego, kształtuje się w oparciu o zasadę winy. Nie ulega wątpliwości, że również i w niniejszej sprawie podstawą odpowiedzialności pozwanej za zalanie mieszkania jest przepis z art. 415 k.c. Tym samym, to na powodzie spoczywa ciężar dowodu nie tylko faktu zalania, ale przede wszystkim tego, że zdarzenie powstało na skutek działania lub zaniechania ze strony sprawcy zdarzenia, a nadto wykazania, że działanie to lub zaniechanie było przez sprawcę zawinione. Ciężar udowodnienia wszystkich tych okoliczności obciąża powoda – w tym przypadku ubezpieczyciela, który udzielał ochrony ubezpieczeniowej uszkodzonemu mieniu należącemu do A. J., oraz który w niniejszym postępowaniu występuje z żądaniem regresowym (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - I Wydział Cywilny z 7 czerwca 2017, I ACa 65/17). To zatem na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, iż do zalania mieszkania doszło na skutek działania bądź zaniechania sprawcy szkody, oraz że działanie to lub zaniechanie było zawinione.

Wina zachodzi wówczas, gdy sprawcy szkody można postawić zarzut obiektywnej oraz subiektywnej niewłaściwości zachowania. Obiektywny element winy stanowi tzw. bezprawność rozumiana jako sprzeczność działania lub zaniechania sprawcy z całym porządkiem prawnym: z konkretnym przepisem (naruszenie konkretnych nakazów lub zakazów), z zasadami współżycia społecznego lub innymi normami powszechnie stosowanymi i akceptowanymi w danym społeczeństwie (np. zasadami uczciwego obrotu czy dobrej wiary). Subiektywny element winy dotyczy natomiast stosunku woli oraz świadomości działającego podmiotu do jego czynu. Winę można zatem przypisać konkretnemu sprawcy tylko wtedy, gdy istnieją podstawy do negatywnej oceny jego zachowania z punktu widzenia obu tych warunków. W konsekwencji subiektywny element winy może stanowić umyślność (zamiar bezpośredni lub zamiar ewentualny) lub zarzucalna nieumyślność (lekkomyślność, niedbalstwo). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 355 § 1 k.c. dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Jak wskazuje się w doktrynie, przypisanie określonej osobie niedbalstwa jest uzasadnione tylko wtedy, gdy osoba ta zachowała się w określonym miejscu i czasie w sposób odbiegający od właściwego dla niej miernika należytej staranności. Wzorzec należytej staranności ma przy tym charakter obiektywny oraz abstrakcyjny. W praktyce jego zastosowanie polega na wyznaczeniu stosownego modelu, ustalającego optymalny w danych warunkach sposób postępowania, odpowiednio skonkretyzowanego i aprobowanego społecznie, a następnie na porównaniu zachowania dłużnika z tak określonym wzorcem. O tym, czy na tle konkretnych okoliczności można danej osobie postawić zarzut braku należytej staranności w dopełnieniu obowiązków, decyduje jednak nie tylko niezgodność jej postępowania z wyznaczonym modelem, lecz także empirycznie uwarunkowana możliwość oraz powinność przewidywania odpowiednich następstw zachowania. Miernik postępowania dłużnika, w istocie odnoszący się do miary należytej staranności, nie powinien być jednak formułowany na poziomie obowiązków nie dających się wyegzekwować, oderwanych od ogólnego doświadczenia życiowego oraz konkretnych okoliczności.

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Wskazać należy, iż w sprawach cywilnych rolą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dał podstaw do ustalenia, że do zalania mieszkania A. J. doszło z winy pozwanej.

Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków w żaden sposób nie potwierdziły twierdzeń powoda. Jak wynika z zeznań J. G. w budynku jest wiele usterek, w tym problem z zalewaniami z dachu. Ponadto, dochodziło do wielu zalań z winy M. K., który w czasie powstania szkody prowadził generalny remont, a jego mieszkanie częściowo znajduje się nad mieszkaniem poszkodowanego A. J..

Powołany w sprawie biegły nie był w stanie określić osoby odpowiedzialnej za powstanie szkody.

Zdaniem biegłego, przyczyną zalania jest nieszczelność połączeń i wyciek z rury instalacji sanitarnej lub uszkodzenie i wyciek z rury instalacji sanitarnej z nieustaloną lokalizacją powyżej sufitu pomieszczenia kuchni i łazienki lokalu nr (...).

Sąd w pełni podzielił opinię biegłego, bowiem spełnia ona stawiane jej wymogi, odzwierciedla staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiada w sposób zrozumiały na postawione pytania, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Ponadto, wydanie opinii zostało poprzedzone przeprowadzonymi przez biegłego oględzinami budynku. W ocenie Sądu opinia biegłego A. K. sporządzona została zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną, równocześnie jest poparta wiedzą i doświadczeniem zawodowym biegłego.

Reasumując, zalanie lokalu mieszkalnego należącego do A. J. nie było wynikiem zawinionego zachowania pozwanej, czego konsekwencją jest oddalenie powództwa.

Nadto, na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 995,94 zł tytułem zwrotu części wydatków na opinię biegłego, które tymczasowo wyłożone zostały przez Skarb Państwa.

sędzia Anna Gajewska