Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Piszu

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2025r.

Sąd Rejonowy w Piszu Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Gajewska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga

po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025r. na rozprawie

sprawy z wniosku K. A.

z udziałem D. K.

o zniesienie współwłasności

postanawia:

I.  Znieść współwłasność nieruchomości lokalowej – lokalu numer (...) położonego w budynku numer (...) znajdującym się przy ulicy (...) w R. wraz z przynależną piwnicą i pomieszczeniem boksu gospodarczego, z którym to lokalem związany jest udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali w wysokości (...), dla którego to lokalu Sąd Rejonowy w Piszu IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw. Nr (...) o wartości 110 000,00 zł (sto dziesięć tysięcy złotych 0/100) w ten sposób, że przedmiotowy lokal przyznać na własność wnioskodawczyni K. A..

II.  Oddalić wniosek wnioskodawczyni K. A. o ustalenie, że poniosła ona nakłady na nieruchomość wspólną z tytułu remontu i kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej.

III.  Oddalić wniosek uczestnika postępowania D. K. o ustalenie, że poniósł on nakłady na nieruchomość wspólną z tytułu remontu.

IV.  Zasądzić od wnioskodawczyni K. A. na rzecz uczestnika postępowania D. K. kwotę 10 232,95 zł (dziesięć tysięcy dwieście trzydzieści dwa złote 95/100) tytułem spłaty, płatną w dwóch ratach, przy czym pierwsza rata w kwocie 5 232,95 zł (pięć tysięcy dwieście trzydzieści dwa złote 95/100) płatna w ciągu 1 (jednego) miesiąca od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, oraz druga rata, w kwocie 5 000,00 zł (pięć tysięcy złotych), płatna do dnia 30 czerwca 2025 roku, wraz z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności którejkolwiek z rat;

V.  Oddalić wniosek uczestnika postępowania D. K. o ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości lokalowej opisanej szczegółowo w punkcie I. postanowienia tytułem zabezpieczenia spłaty zasądzonej na jego rzecz od wnioskodawczyni.

VI.  Zasądzić od uczestnika postępowania D. K. na rzecz wnioskodawczyni K. A. kwotę 1 250,00 zł (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt złotych 0/100) tytułem zwrotu połowy opłaty sądowej od wniosku oraz wydatków na opinię biegłego.

VII.  Nakazać pobrać od wnioskodawczyni K. A. oraz od uczestnika postępowania D. K. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Piszu kwoty po 1 168,15 zł (jeden tysiąc sto sześćdziesiąt osiem złotych 15/100), tytułem połowy niepokrytych wydatków na opinie biegłego.

VIII.  Orzec, iż strony ponoszą pozostałe koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie we własnym zakresie.

Sygn. akt I Ns 257/23

UZASADNIENIE

K. A. wniosła o zniesienie współwłasności nieruchomości lokalowej – lokalu numer (...) położonego w budynku numer (...) znajdującym się przy Alei (...) w R. wraz z przynależną piwnicą i pomieszczeniem boksu gospodarczego, z którym to lokalem związany jest udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali w wysokości (...), dla którego to lokalu Sąd Rejonowy w Piszu prowadzi księgę wieczystą (...), o wartości 75 100 złotych, której współwłaścicielami są wnioskodawczyni i uczestnik postępowania D. K. w udziale po ½ części.

Wnioskodawczyni wniosła o zniesienie współwłasności w ten sposób, aby opisaną wyżej nieruchomość przyznać na wyłączną własność wnioskodawczyni i zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika postępowania stosownej spłaty, płatnej w dwóch ratach, przy czym pierwsza rata miałaby być uiszczona niezwłocznie od dnia wydania orzeczenia w sprawie, a druga w terminie do końca czerwca bieżącego roku.

Wnioskodawczyni wniosła o ustalenie, że tytułem należnej spłaty uczestnik otrzymał już od wnioskodawczyni łącznie 44 767,05 złotych.

Ponadto, wnioskodawczyni wniosła o ustalenie w niniejszym postępowaniu, że wnioskodawczyni poniosła nakłady na nieruchomość wspólną w kwocie 6 484,09 złotych z tytułu prac remontowych oraz koszty utrzymania przedmiotowej nieruchomości w kwocie 15 538,80 złotych z tytułu energii elektrycznej, podatku od nieruchomości, czynszu i innych opłat na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej. W związku z powyższym wnioskodawczyni wniosła o zasądzenie na jej rzecz od uczestnika postępowania kwoty 11 011,45 złotych tytułem zwrotu połowy ww. nakładów i kosztów utrzymania nieruchomości lub pomniejszenie o tę kwotę należnej na rzecz uczestnika spłaty.

Nadto, wnioskodawczyni wniosła o zasądzenie na jej rzecz od uczestnika zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz kosztu sporządzonego na zlecenie wnioskodawczyni operatu szacunkowego w kwocie 700 złotych.

W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że do 2019 roku wnioskodawczyni i uczestnik pozostawali w nieformalnym związku. Prawo własności przedmiotowej nieruchomości wnioskodawczyni i uczestnik nabyli 3 sierpnia 2018 roku za cenę 55 000 złotych. Wnioskodawczyni mieszkała przedtem w wynajmowanym mieszkaniu i często wyjeżdżała za granicę w celach zarobkowych, więc żeby nie ponosić kosztów najmu, zdecydowała się kupić mieszkanie. Nie posiadała jednak wystarczającej ilości środków finansowych ani zdolności kredytowej, dlatego umówiła się z uczestnikiem, że pokryje on cenę sprzedaży, a wnioskodawczyni spłaci go w ratach i jak tylko dojdzie do całkowitej spłaty, uczestnik przeniesie na nią swój udział w prawie własności przedmiotowej nieruchomości. Strony umówiły się, że wnioskodawczyni tytułem spłaty będzie płaciła za uczestnika należne od niego alimenty na rzecz małoletniego syna M. K.. Do stycznia 2023 roku wnioskodawczyni przelała na rzecz ww. małoletniego łącznie 44 767,05 złotych.

Wnioskodawczyni wskazała, że w listopadzie 2022 roku uczestnik nagle zmienił stanowisko. Poinformował, że potrzebuje pomieszczeń do przechowywania masy swoich rzeczy i w związku z tym zaproponował, że to on spłaci wnioskodawczynię, która przeniesie na jego rzecz swój udział w prawie własności przedmiotowej nieruchomości lokalowej. W styczniu 2023 roku uczestnik poinformował wnioskodawczynię, że od teraz sam będzie rozliczał się z alimentów na rzecz swojego syna. Z uwagi na powyższe stanowisko uczestnika, od tego momentu wnioskodawczyni nie dokonywała już na rzecz uczestnika żadnych wpłat tytułem spłaty.

Wnioskodawczyni podniosła, że to ona wyszła z inicjatywą zakupu przedmiotowego lokalu, że to jej na tym zależało, bo chciała mieć swój „własny kąt”. Wskazała, że przedmiotowa nieruchomość ma dla niej ogromne znaczenie. Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości, podczas gdy uczestnik ma ich wiele, w tym na M. i na Śląsku. Wyłącznie wnioskodawczyni jest zameldowana na pobyt stały w przedmiotowym lokalu i ma tu zarejestrowaną działalność gospodarczą. Umowy na dostawę energii elektrycznej, dostawę wody, odprowadzanie ścieków, zawierane były wyłącznie przez wnioskodawczynię. Wnioskodawczyni chciałaby dokończyć rozpoczęte prace remontowe w lokalu i mieć tu swoje centrum życiowe w Polsce, „własny kąt”, do którego będzie mogła przyjeżdżać z córkami i być blisko swojej rodziny – matki i siostry, które mieszkają w pobliskiej miejscowości U. oddalonej zaledwie o 6 km. Mama wnioskodawczyni dogląda przedmiotowego lokalu pod jej nieobecność. Wnioskodawczyni podniosła, że urodziła się na M. i mieszka tu cała jej rodzina. Tylko z uwagi na ciężką sytuację finansową musiała szukać pracy za granicą. Aktualnie marzy o tym, by móc mieszkać we własnym kraju, we własnym mieszkaniu, cieszyć się bliskością rodziny.

Wnioskodawczyni podniosła, że w dniu nabycia prawa własności przedmiotowy lokal wymagał generalnego remontu – zbicia tynków, wymiany instalacji elektrycznej, wymiany okien, wykonania łazienki, kuchni, zburzenia starych pieców kaflowych i wykonania centralnego ogrzewania. Przeprowadzone dotychczas prace remontowe pochłonęły około 30 000 złotych. Niestety ogromna ilość prac wykonywana była sposobem gospodarczym i wnioskodawczyni jest w stanie wykazać jedynie nakłady o wartości 6 484,09 złotych, które poniosła sama, bez udziału uczestnika. Aktualnie, z uwagi na brak porozumienia między stronami, w tym brak zgody uczestnika na dobrowolne przeniesienie na wnioskodawczynię udziału w prawie własności, wnioskodawczyni zmuszona była wstrzymać prowadzone w lokalu prace remontowe.

Wnioskodawczyni wskazała, że od dnia sprzedaży, to wyłącznie ona ponosi wszelkie koszty utrzymania przedmiotowej nieruchomości lokalowej (czynsz, zaliczki na fundusz remontowy, podatek od nieruchomości, media) oraz części wspólnych budynku, w którym położony jest lokal.

Uczestnik postępowania D. K. co do zasady przychylił się do wniosku. Zakwestionował podaną przez wnioskodawczynię wartość nieruchomości podnosząc, iż wynosi ona 120 000 złotych. Uczestnik wniósł o zniesienie współwłasności w ten sposób, aby przedmiotową nieruchomość przyznać na wyłączną własność uczestnika i zasądzić od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni stosowną spłatę przy uwzględnieniu wzajemnych rozliczeń.

Uczestnik przyznał, że przed nabyciem przedmiotowego lokalu wnioskodawczyni mieszkała na stancji, z czym wiązały się znaczne wydatki. Po zakupie lokalu, środki wydatkowane dotychczas na stancję, wnioskodawczyni mogła przeznaczać na spłatę uczestnika. Uczestnik przyznał, że otrzymał od wnioskodawczyni spłatę w łącznej kwocie 44 767,05 złotych.

Uczestnik podobnie jak wnioskodawczyni podał, że poniósł on całość wydatków związanych z nabyciem prawa własności przedmiotowej nieruchomości, natomiast wnioskodawczyni nie poniosła z tego tytułu żadnych wydatków. Uczestnik wniósł o ustalenie, że poniesione przez niego z tego tytułu wydatki wyniosły łącznie 61 560 złotych, w tym: cena nabycia (55 000 zł), koszty aktu notarialnego (2 205,28 zł) i odsetki od kredytu zaciągniętego w (...) Banku (...) S.A. w kwocie 25 000 zł z przeznaczeniem na pokrycie ceny nabycia przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym wniósł o ustalenie, że do spłaty na jego rzecz pozostała kwota 16 793 złotych (61 560 zł – 44 767 zł).

Uczestnik przyznał, że wnioskodawczyni poniosła nakłady z tytułu prac remontowych w kwocie 6 484,09 złotych. Podkreślił, że po nabyciu lokalu strony przez pewien czas wspólnie pracowały przy remoncie, a także korzystały w tym zakresie z pomocy innych osób. Z uwagi na powyższe, uczestnik wniósł o ustalenie, że on również poniósł nakłady na wykonanie prac remontowych w postaci pracy własnej i wykorzystania stanowiących jego własność samochodu z przyczepką (do wywożenia gruzu, przewożenia materiałów budowlanych itp.) oraz niezbędnych narzędzi. Zdaniem uczestnika, wartość nakładów na wykonanie prac remontowych poniesionych przez każdego z zainteresowanych jest bardzo zbliżona. Dokładne ich wyliczenie wymagałoby opinii biegłego, której koszt przewyższyłby wzajemne roszczenia zainteresowanych z tego tytułu.

Uczestnik wniósł o oddalenie wniosku wnioskodawczyni o rozliczenie kosztów utrzymania lokalu i części wspólnych budynku. Podniósł, że nigdy z lokalu tego nie korzystał, nawet nie miał do niego kluczy. Z lokalu korzystała wyłącznie wnioskodawczyni i prowadziła w nim działalność gospodarczą. Poza tym, zdaniem uczestnika, wnioskodawczyni osiągnęła z tego lokalu większe korzyści niż wydatki, bo w R. za wynajęcie lokalu mieszkalnego trzeba zapłacić odstępne w kwocie 500 zł miesięcznie plus czynsz i media, a gdy w lokalu prowadzona jest działalność gospodarcza to odstępne wynosi 1 000 zł miesięcznie plus czynsz i media.

Z ostrożności procesowej, w przypadku przyznania nieruchomości na wyłączną własność wnioskodawczyni i zasądzenia na rzecz uczestnika spłaty, uczestnik wniósł o zasądzenie spłaty jednorazowej i o udzielenie zabezpieczenie spłaty poprzez ustanowienie hipoteki na przedmiotowej nieruchomości.

Wnioskodawczyni wniosła o oddalenie wniosku uczestnika o ustalenie, że poniósł on koszty aktu notarialnego oraz nakłady na wspólną nieruchomość w postaci własnej pracy przy remoncie czy udostępnienia samochodu z przyczepką i narzędzi. Okolicznościom powyższym wnioskodawczyni stanowczo zaprzeczyła.

Sąd ustalił, co następuje:

W okresie od 2010 do 2019 roku K. A. (nazwisko rodowe Ł.) i D. K. pozostawali w nieformalnym związku.

W dniu 3 sierpnia 2018 roku K. A. i D. K. nabyli w udziałach po ½ części prawo własności nieruchomości lokalowej – lokalu numer (...) położonego w budynku numer (...) znajdującym się przy Alei (...) w R. wraz z przynależną piwnicą i pomieszczeniem boksu gospodarczego, z którym to lokalem związany jest udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali w wysokości (...), dla którego to lokalu Sąd Rejonowy w Piszu prowadzi księgę wieczystą (...). Cena nabycia wynosiła 55 000 złotych.

(okoliczności bezsporne, dowód: odpis skrócony aktu małżeństwa wnioskodawczyni k. 21; umowa sprzedaży k. 22-26v; wydruki z ksiąg wieczystych k. 11-20)

Z inicjatywą nabycia ww. prawa własności wyszła K. A.. Mieszkała ona dotychczas w wynajmowanym lokalu i żeby nie ponosić kosztów najmu, zdecydowała się kupić mieszkanie, a środki finansowe zaoszczędzone na czynszu najmu przeznaczać na spłatę ceny nabycia uiszczonej przez D. K..

K. A. nie posiadała wystarczającej ilości środków finansowych na pokrycie ceny nabycia ani zdolności kredytowej, dlatego umówiła się z D. K., że pokryje on tę cenę, a ona zwróci mu całą tę kwotę w ratach. Zabezpieczeniem spłaty miał być udział w prawie własności, który to udział D. K. obiecał przenieść na K. A. po dokonaniu przez nią całkowitej spłaty. Strony umówiły się, że K. A. tytułem spłaty będzie płaciła alimenty należne od D. K. na rzecz jego małoletniego syna M. K.. Do stycznia 2023 roku K. A. uiściła na rzecz ww. małoletniego łącznie kwotę 44 767,05 złotych.

(okoliczności bezsporne)

W dacie zakupu, opisany wyżej lokal mieszkalny wymagał kapitalnego remontu. Prace remontowe rozpoczęły się od razu po zakupie i trwają do chwili obecnej. Remont wykonywany jest metodą gospodarczą. (bezsporne) Do grudnia 2019 roku przy pracach remontowych pomagał D. K.. W grudniu 2019 roku K. A. i D. K. rozstali się.

(dowód: zeznania uczestnika postępowania k. 436-436v)

W związku z pierwotnymi ustaleniami stron, zgodnie z którymi wyłącznym właścicielem opisanej wyżej nieruchomości miała docelowo zostać K. A., wszelkie umowy dotyczące mediów, w tym umowa na dostawę energii elektrycznej oraz umowa na dostawę wody i odprowadzanie ścieków, zawierane były wyłącznie przez K. A., która również podpisała protokół przekazania uzgodnionego ze sprzedającym stanu licznika wody. Od dnia zawarcia umowy sprzedaży do dnia dzisiejszego, wszelkie koszty utrzymania lokalu (czynsz, fundusz remontowy, rachunki za energię elektryczną, podatek od nieruchomości) ponosi K. A.. Tylko K. A. jest zameldowana na pobyt stały w przedmiotowym lokalu, a także ma tu zarejestrowaną działalność gospodarczą. D. K. nie posiada nawet kluczy do tego lokalu.

W przeciwieństwie do D. K., K. A. nie jest właścicielką ani współwłaścicielką innych nieruchomości.

(okoliczności bezsporne)

W listopadzie 2022 roku D. K. poinformował A., że potrzebuje pomieszczeń do przechowywania rzeczy i w związku z tym zaproponował, że to on spłaci jej udział i nabędzie na wyłączną własność przedmiotową nieruchomość. W styczniu 2023 roku poinformował nadto, że od teraz on sam będzie rozliczał się z alimentów na rzecz swojego syna i poprosił K. A. o klucze do spornego mieszkania.

Z uwagi na powyższe, od tego momentu K. A. nie dokonywała na rzecz D. K. żadnych wpłat tytułem spłaty, wstrzymała prace remontowe w lokalu, a następnie wystąpiła do sądu z wnioskiem o zniesienie współwłasności.

(okoliczności bezsporne)

Aktualna wartość rynkowa prawa własności opisanej wyżej nieruchomości wynosi 110 000 złotych.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu szacowania nieruchomości wraz z opinią uzupełniającą k. 248-296, 343-355, 395-396)

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 210 k.c. każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności.

Żądanie zniesienia współwłasności jest jednym z podstawowych uprawnień współwłaścicieli. Współwłasność jest bowiem ze swojej istoty stanem nietrwałym, tymczasowym, którego likwidacja następuje na żądanie każdego ze współwłaścicieli, zarówno co do samego zniesienia współwłasności, jak i co do zakresu zniesienia (całkowitego bądź częściowego).

Podstawowym sposobem zniesienia współwłasności, wyraźnie preferowanym przez Kodeks cywilny , jest podział fizyczny rzeczy, co niewątpliwie wynika z treści art. 211 k.c.

W myśl art. 212 § 2 k.c. rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawał fakt, iż przedmiotowej nieruchomości nie da się podzielić i rzecz ta musi zostać przyznana jednemu ze współwłaścicieli. Wnioskodawczyni i uczestnik przedstawili odmienne propozycje co do sposobu zniesienia współwłasności. Każde z nich było zainteresowane przejęciem przedmiotowej nieruchomości na wyłączną własność.

W toku postępowania wnioskodawczyni i uczestnik w sposób zgodny i spójny przedstawili okoliczności, w jakich doszło do nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, a także wspólnie przez nich uzgodnione rozliczenia finansowe. Podali, że z inicjatywą nabycia ww. prawa własności wyszła wnioskodawczyni, która mieszkała w wynajmowanym lokalu i żeby nie ponosić kosztów najmu, zdecydowała się kupić mieszkanie, a środki finansowe zaoszczędzone na czynszu najmu przeznaczać na spłatę ceny nabycia pokrytej przez uczestnika. Wnioskodawczyni nie posiadała jednak wystarczającej ilości środków finansowych na pokrycie ceny nabycia ani zdolności kredytowej, dlatego zainteresowani umówili się, że uczestnik pokryje tę cenę, a wnioskodawczyni zwróci mu całą tę kwotę w ratach. Zabezpieczeniem spłaty miał być udział w prawie własności, który to udział uczestnik obiecał przenieść na wnioskodawczynię po dokonaniu przez nią całkowitej spłaty. Zainteresowani umówili się, że wnioskodawczyni tytułem spłaty będzie płaciła alimenty należne od D. K. na rzecz jego małoletniego syna i tak też było.

A zatem, zgodnie z powyższymi ustaleniami zainteresowanych, wyłącznym właścicielem opisanej wyżej nieruchomości miała docelowo zostać wnioskodawczyni. Potwierdzeniem powyższego jest również fakt, iż wszelkie umowy dotyczące dostarczanych do lokalu mediów zawierane były wyłącznie przez wnioskodawczynię, wszelkie koszty utrzymania lokalu od dnia zawarcia umowy sprzedaży do dnia dzisiejszego ponosi wnioskodawczyni, tylko wnioskodawczyni jest zameldowana na pobyt stały w przedmiotowym lokalu oraz ma tu zarejestrowaną działalność gospodarczą, tylko wnioskodawczyni posiada klucze do tego lokalu.

Nie bez znaczenia jest również fakt, iż w przeciwieństwie do uczestnika, wnioskodawczyni nie jest właścicielką ani współwłaścicielką innych nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe. Jest to jej jedyny „własny kąt”. Uczestnik, jak wskazał, potrzebuje przedmiotowej nieruchomości wyłącznie na cele magazynowe.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd za słuszne i uzasadnione uznał przyznanie przedmiotowej nieruchomości wnioskodawczyni i w oparciu o przepis art. 212 § 2 k.c. zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika postępowania spłatę.

Uczestnik postępowania nie zamieszkuje przedmiotowej nieruchomości i posiada w niej żadnych swoich przedmiotów, dlatego bezprzedmiotowe było orzekanie o opróżnieniu i wydaniu nieruchomości na rzecz wnioskodawczyni (art. 624 k.p.c.).

Aktualną wartość rynkową prawa własności przedmiotowej nieruchomości, wobec braku zgodnego w tej kwestii stanowiska wnioskodawczyni i uczestnika, Sąd ustalił w oparciu o opinię podstawową i uzupełniającą powołanego w sprawie na wniosek zainteresowanych biegłego sądowego z zakresu szacowania nieruchomości – J. T. – na kwotę 110 000 złotych.

Sąd w pełni podzielił opinię ww. biegłego, bowiem spełniała ona stawiane jej wymogi, odzwierciedlała staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadała w sposób wyczerpujący, stanowczy i zrozumiały na postawione pytania, a przytoczona na jej uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. W dwóch opiniach uzupełniających biegły rzeczowo odniósł się do zarzutów pełnomocnika wnioskodawczyni. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według art. 233 § 1 k.p.c, lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. W ocenie Sądu, opinie biegłego J. T. - zarówno podstawowa, jak i uzupełniające - sporządzone zostały zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Należy podkreślić, że opinia biegłego nie była kwestionowana przez uczestnika, a ostatecznie nie była kwestionowana także przez wnioskodawczynię.

Sąd nie uwzględnił wniosku wnioskodawczyni i uczestnika postępowania o rozliczenie w niniejszym postępowaniu poniesionych przez nich kosztów prac remontowych przeprowadzonych w przedmiotowym lokalu. Z zeznań zarówno wnioskodawczyni, jak i uczestnika wynika, że prace remontowe prowadzone były metodą gospodarczą, w tym własnym nakładem pracy. Sąd dał wiarę zeznaniom uczestnika, że osobiście pracował on przy remoncie. Nie sposób bowiem uznać, że uczestnik będąc od ośmiu lat z wnioskodawczynią w związku, przez blisko półtora roku od zakupu nieruchomości do czasu rozstania stron (grudzień 2019 r.), był bierny i w żaden sposób nie angażował się w pomoc swojej partnerce przy remoncie. Między zainteresowanymi istniał spór co do rodzaju wykonanych przez każdego z nich prac, a żaden z przesłuchanych w sprawie świadków nie posiadał szczegółowej wiedzy na ten temat.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 235 ² § 1 k.p.c. Sąd pominął wniosek uczestnika o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego celem wyceny poczynionych przez uczestnika nakładów na prace remontowe.

Sąd pominął również zgłoszony przez uczestnika dowód z treści informacji sms, albowiem był spóźniony i nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do wniosku wnioskodawczyni o rozliczenie kosztów utrzymania przedmiotowej nieruchomości, wskazać należy, że o ile zgodnie z art. 207 k.c. współwłaściciele ponoszą – odpowiednio do wielkości posiadanego udziału w prawie własności – wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną, o tyle nie sposób pominąć faktu, że od dnia zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowa nieruchomość znajduje się w wyłącznym posiadaniu wnioskodawczyni, która zgodnie z pierwotnymi ustaleniami zainteresowanych miała docelowo zostać wyłącznym właścicielem tej nieruchomości. Skoro zatem wnioskodawczyni z wyłączeniem uczestnika posiada nieruchomość wspólną i tym samym pobiera z niej pożytki, to zasadnie – zdaniem Sądu – ponosiła ona dotychczas wszystkie koszty utrzymania tej rzeczy wspólnej.

Uczestnik postępowania wnosił o rozliczenie w niniejszym postępowaniu poniesionych przez niego przy umowie sprzedaży kosztów notarialnych oraz odsetek od kredytu gotówkowego zaciągniętego w kwocie 25 000 złotych z przeznaczeniem na pokrycie ceny nabycia przedmiotowej nieruchomości. Sąd uznał powyższe twierdzenia za nieudowodnione. Odnośnie kosztów notarialnych wskazać należy, iż zawnioskowany przez wnioskodawczynię świadek A. C. zeznał, że pożyczył wnioskodawczyni kwotę 5 000 złotych na pokrycie kosztów notarialnych i że pożyczka ta została przez wnioskodawczynię spłacona. Natomiast odnośnie odsetek od kredytu wskazać należy, iż uczestnik nie przedłożył żadnych dokumentów na wykazanie zarówno faktu zawarcia bankowej umowy kredytu, jak i wysokości spłaconych od kredytu odsetek. Tymczasem twierdzenia te były kwestionowane przez wnioskodawczynię.

W sprawie poza sporem pozostawał fakt, że wnioskodawczyni tytułem spłaty uiściła na rzecz uczestnika łącznie kwotę 44 767,05 złotych. Dlatego też Sąd zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika tytułem spłaty kwotę 10 232,95 złotych wynikającą z pomniejszenia wartości przysługującego uczestnikowi udziału w nieruchomości wspólnej o kwotę spłaty dokonanej dotychczas przez wnioskodawczynię (110 000 zł : 2 = 55 000 zł - 44 767,05 zł = 10 232,95 zł).

Stosownie do treści art. 212 § 3 k.c., Sąd oznaczył termin oraz sposób uiszczenia spłaty, a także wysokość i termin uiszczenia odsetek. W ocenie Sądu okres do końca czerwca 2025 roku - przy spłacie kwoty 5 232,95 złotych w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia i kwoty 5 000 złotych do 30 czerwca bieżącego roku - to czas odpowiedni, który pozwoli wnioskodawczyni na zgromadzenie pozostałej kwoty zasądzonej na rzecz uczestnika, zaś uczestnika nie obciąży ponad miarę.

Sąd oddalił wniosek uczestnika o ustanowienie hipoteki przymusowej na przedmiotowej nieruchomości celem zabezpieczenia spłaty zasądzonej na jego rzecz od wnioskodawczyni. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni nie spłaci uczestnika. Podkreślić bowiem należy, że do stycznia 2023 roku, a więc także po rozstaniu stron, wnioskodawczyni spłacała stopniowo uczestnika, w pewnym momencie spłacała nawet „bardzo intensywnie” - jak zeznał sam uczestnik. Wstrzymanie rat spłaty nastąpiło dopiero wtedy, gdy uczestnik poinformował wnioskodawczynię, że nie przepisze na nią swojego udziału i zaproponował inny sposób wyjścia ze współwłasności. Należy również podnieść, że wnioskodawczyni na bieżąco ponosi wszelkie koszty utrzymania lokalu i nie posiada z tego tytułu żadnych zaległości. Ponadto cały czas prowadziła w przedmiotowym lokalu prace remontowe, które wstrzymała tylko z powodu zmiany przez uczestnika stanowiska i do czasu zniesienia współwłasności przez sąd. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że sytuacja finansowa wnioskodawczyni jest stabilna i nie należy mieć obaw, że nie spłaci ona uczestnika.

Z uwagi na to, iż wnioskodawczyni i uczestnik byli w równym stopniu zainteresowani dokonaniem zniesienia współwłasności, a ich udziały we współwłasności były równe, Sąd uznał, że w związku z tym winni po połowie uczestniczyć w kosztach opłaty od wniosku i kosztach opinii biegłego (art. 520 § 2 k.p.c.).

Opłata od wniosku wynosiła 1000 złotych i została uiszczona przez wnioskodawczynię. Koszt wynagrodzenia powołanego w sprawie biegłego wyniósł łącznie 3 836,30 złotych i do wysokości 1 500 złotych pokryty został z zaliczki wpłaconej przez wnioskodawczynię, zaś do kwoty 2 336,30 złotych pokryty został tymczasowo z budżetu Skarbu Państwa. Dlatego Sąd zasądził od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1 250 złotych tytułem zwrotu połowy kosztów postępowania (w tym kwotę 500 złotych tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu i kwotę 750 złotych tytułem zwrotu połowy zaliczki na opinię biegłego) oraz przy zastosowaniu art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.) nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu od wnioskodawczyni i uczestnika kwoty po 1 168,15 złotych (2 336,30 zł : 2) tytułem zwrotu połowy wydatków tymczasowo pokrytych z budżetu Skarbu Państwa.

O pozostałych kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.

sędzia Anna Gajewska