Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Piszu

UZASADNIENIE

W związku ze złożeniem wniosku o uzasadnienie wyroku przez obwinioną D. C. jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych na podstawie art. 424 § 3 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw ograniczono zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz podjętych rozstrzygnięć.

Sąd zważył, co następuje:

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, na jego podstawie ustalono, że obwiniona D. C. prowadząc działalność gospodarczą w P. w zakresie fryzjerstwa i innych zabiegów kosmetycznych, i mając ustawowy obowiązek terminowego opłacania składek, nie opłaciła składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopada, grudzień 2015 roku, styczeń, luty i marzec 2016 roku. Obwiniona działała umyślnie. Wiedziała, że ciąży na niej ustawowy obowiązek terminowego opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy a mimo to tych składek nie opłacała i na dzień złożenia wniosku o ukaranie zalęgłość nie została uregulowana.

Tak więc swoim zachowaniem obwiniona wyczerpała ustawowe znamiona wykroczeń określonych w art. 98 ust 1 pkt 1a i ust. 3 ustawy z 13.10.1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 roku poz. 963) i w art. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 roku poz. 656).

W myśl art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.

W zakresie nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy w miesiącach marzec i kwiecień 2015 roku, Sąd na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw, postępowanie wykroczeniowe umorzył wobec przedawnienia karalności wykroczenia. Postępowanie w tej sprawie wszczęto w dniu 6 czerwca 2016 roku a więc w zakresie tych dwóch miesięcy – z uwagi na termin opłacania składek – przed wszczęcie upłynął rok od daty popełnienia a zatem nastąpiło przedawnienie karalności tych zachowań.

W myśl art. 98 ust 1 pkt 1a i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych odpowiedzialność za wykroczenia ponosi ten, kto jako płatnik składek albo osoba obowiązana do działania w imieniu płatnika nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne w przewidzianym przepisami terminie oraz nie dopełnia obowiązku dokonywania wpłat z innych tytułów, do których poboru jest obowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych – czyli między innym składek na ubezpieczenie zdrowotne, stosownie do treści art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wykroczenie to zagrożone jest karą grzywny do 5.000 złotych.

Stosownie natomiast do art. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 roku poz. 656) odpowiedzialności wykroczeniowej podlega ten, kto nie dopełnia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy lub nie opłaca ich w przewidzianym przepisami terminie. Czyn ten zagrożony jest karą grzywny nie niższą od 3.000 złotych.

W myśl art. 9 § 1 i 2 kw jeżeli czyn zarzucany obwinionemu wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów, zaś jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.

Obwiniona nie była dotychczas karana sądownie, utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ustalono wysokości uzyskiwanego dochodu ( vide: karta karna k.15, dane osobowe k. 25, 53)

Orzekając w zakresie kary Sąd oparł się na dyrektywach wymiaru kary zawartych w art. 33 kw.

W ocenie Sądu społeczna szkodliwość zarzucanego obwinionemu czynu nie jest znaczna.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że w sprawie tej istnieją te szczególne przesłanki przewidziane w art. 39 § 1 i 2 kw uzasadniające zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, która polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju. W ocenie Sądu nawet kara orzeczona w najniższym możliwym ustawowym zagrożeniu za przypisane wykroczenia ( grzywna w wysokości 3.000 złotych), mając na uwadze okoliczności czynu, dotychczasowy styl życia obwinionej, jej właściwości i warunki osobiste, raziła by swoją surowością.

W tej sytuacji Sąd mając na uwadze powyższe okoliczności oraz uznając, że obwiniona D. C. popełniła wykroczenia w zmodyfikowanym okresie z art. 98 ust 1 pkt 1a i ust. 3 ustawy z 13.10.1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych i z art. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skazał ją za to, zaś na podstawie art. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 1 i 2 kw i art. 39 § 1 i 2 kw wymierzył jej łącznie karę grzywny w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych a więc w wysokości poniżej dolnego ustawowego zagrożenia.

Kara grzywny w tej wysokości jest w ocenie Sądu karą sprawiedliwą i adekwatną zarówno do stopnia społecznej szkodliwości czynów jak i zawinienia obwinionej. Pozostaje także w zakresie możliwości majątkowych obwinionego biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Winna również spełnić oczekiwaną rolę w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. Niniejsze postępowanie oraz orzeczona kara będzie dla obwinionej właściwą nauczką życiową i zdaniem Sądu sprawi, że w przyszłości nie wjedzie on w konflikt z prawem i nie popełni ponownie czynu zabronionego w postaci wykroczenia lub przestępstwa.

O zryczałtowanych wydatkach postępowania i opłacie sądowej Sąd orzekł w myśl przepisów powołanych w sentencji wyroku – punkt III. – uznając, że sytuacja majątkowa obwinionego w pełni pozwala na ich uiszczenie.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...):

- (...);

3.  (...).

P. (...)